ಕಳೆದೊಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ಮನೋರಂಜನಾ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಟಿ.ವಿ. ಬೆಳೆದ ಪರಿ ಯಾರಿಗೇ ಆಗಲಿ ಅಚ್ಛರಿ ಮೂಡಿಸುವಂತದ್ದು. ರಿಮೋಟಿನ ಗುಂಡಿಯೊತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಂಗೀತ, ಸುದ್ದಿ, ಚಲನಚಿತ್ರ, ಕ್ರೀಡೆ, ಫ್ಯಾಷನ್, ಭಕ್ತಿ..ಹೀಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಷಯಕ್ಕೇ ಮೀಸಲಾದ ನೂರಾರು ವಾಹಿನಿಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ನಿಮಗೆ ಬೇಕಿರಲಿ ಬೇಡದಿರಲಿ, ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ೨೪X7 ಬಿತ್ತರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲು ಟಿ.ವಿ. ಬಂದಾಗ ನಮಗಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಆಯ್ಕೆಯೆಂದರೆ ದೂರದರ್ಶನ… ಅದೂ ಡಿ.ಡಿ. ಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಾಹಿನಿ.
ಇಂದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆಂದೇ ಮೀಸಲಾದ ಈ ಟಿ.ವಿ, ಜೀ ಟಿ.ವಿ, ಸುವರ್ಣ, ಕಸ್ತೂರಿ, ಚಂದನ, ಉದಯ, ಉದಯ ಮೂವೀಸ್, ಯು೨, ಟಿ.ವಿ. 9, ಉದಯ ವಾರ್ತೆ, ಸುವರ್ಣ ವಾರ್ತೆ.. ಹೀಗೆ ಹತ್ತಾರು ಚ್ಯಾನೆಲ್ಗಳು ಇವೆ. ೧೯೯೧ರಲ್ಲಿ ಡಿಡಿ9 ತನ್ನ ಪ್ರಸಾರವನ್ನು ರಾಜ್ಯವ್ಯಾಪಿ ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಮೊದಲು ನಮ್ಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೋಡಬೇಕೆಂದರೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ಎರಡೇ ಎರಡು ಅವಕಾಶ. ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷಾ ಚಲನಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕಾರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ‘ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರ’. ಇನ್ನೊಂದು ಸೋಮವಾರ ರಾತ್ರಿ ೮:೦೫ಕ್ಕೆ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ‘ಚಿತ್ರಮಾಲಾ’.
ಭಾನುವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಚಲನಚಿತ್ರ ಭಾಷೆಯ ಹೆಸರಿನ ಅನುಕ್ರಮಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಅಂದ್ರೆ ಅಸ್ಸಾಮೀ ಈ ವಾರ ಬಂದರೆ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಬೆಂಗಾಳಿ. ಹೀಗೆ ಕನ್ನಡದ ‘ಕೆ’ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತೆ ಅಂತ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದು ಈಗ ನೆನಪಾದ್ರೆ ನಗು ಬರುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಆ ಕಾಯುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಒಂಥರಾ ಮಜಾ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಕನ್ನಡದ ಚಿತ್ರ ಬರದೇ ಹೋದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ೪ ತಿಂಗಳು ಕಾಯಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಆಗ ನನಗೆ 8-10 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯವಾದುದರಿಂದ ನೋಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಚಿತ್ರಗಳೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಶಂಖನಾದ, ತಬರನ ಕಥೆ, ಬೆಟ್ಟದ ಹೂ ಈ ಮೂರು ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ್ದು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ವಿವರಣೆ ಹೇಳುವವರು ಹೇಳಿದ ಒಂದು ವಿವರಣೆ ಅದ್ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಏನೋ ನೆನಪಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ‘ ಆಯಿಯೇ ದೇಖ್ತೇ ಹೈಂ ಕನಡಾ ಫೀಚರ್ ಫಿಲ್ಮ್ ‘ತಬ್ರನ್ ಕತೆ’ ಅನ್ನೋದೆ ಆ ಡೈಲಾಗು ! ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ಈ ನೆನಪುಗಳ ಸಂತೆ-ಕಂತೆ.
ಇದು ಭಾನುವರದ ಕಥೆ ಆದ್ರೆ, ಸೋಮವಾರ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಚಿತ್ರಮಾಲ ಅನ್ನೋ ವಿವಿಧ ಭಾಷೆಗಳ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳದ್ದು ಇನ್ನೊಂದು ಕಥೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಪ್ರತೀವಾರ ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಖಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲ. ಇರುವ ಅರ್ಧ ಘಂಟೇಲಿ ಅವರಾದ್ರೂ ಎಷ್ಟು ಭಾಷೆಯದು ಅಂತಾ ಹಾಕ್ತಾರೆ ಹೇಳಿ. (ಈಗ ಅನ್ಸೊದು ಅಂದ್ರೆ.. ‘ದಕ್ಷಿಣದ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಲೂ ಕೂಡಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಲತಾಯಿ ಧೋರಣೆ ಇತ್ತೋ ಏನೋ’). ಅದ್ರೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗ್ಯೋವರೆಗೂ ಮುಂದಿನ ಹಾಡು ‘ಕನ್ನಡ’ ಬರುತ್ತೆ ಅಂತಾ ಬೆಟ್ ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು, ಬಂದರೆ ಸೋತೋರಿಗೂ ಗೆದ್ದೋರಿಗೂ ಇಬ್ರಿಗೂ ಖುಷಿಯಾಗ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಬರದೆ ಹೋದ್ರೆ ಮುಖ ಚಪ್ಪೆಯಾಗ್ತಿದ್ದದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟು ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಜ್ಞಾಪಕ ಚಿತ್ರಮಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪೋಣಿಸಿದ ಮುತ್ತಿನಂತಹ ನೆನಪಾಗಿವೆ.
ಈ ನೆನಪಿನ ಜೊತೆಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರೋ ಇನ್ನೊಂದು ನೆನಪು ಅಂದ್ರೆ, ಜೀ ವಾಹಿನಿಯು ಶುರು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಹಾಡುಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಬಹುಶಃ 1994ರಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ 5-3೦ರಿಂದ 6-೦೦ರವರೆಗೆ ದಕ್ಷಿಣದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದ್ರೆ ಅವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅದದೇ ಗೀತೆಗಳು ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದು ಅಮೇಲೆ ಅದು ನಿಂತು ಹೋಯ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ವಿಷ್ಣು ಅಭಿನಯದ ‘ಮುಸುಕು’ ಚಿತ್ರದ ‘ಯಾಮಿನೀ ದಾಮಿನಿ ಯಾರು ಹೇಳು ನೀ’ ಅನ್ನೋ ಹಾಡು ನೋಡಿದ್ದು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದಂತೆ ಇದೆ (ಬಹುಶ ಅವ್ರು ಅಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅದನ್ನು ರೆಪೀಟ್ ಆಗಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿರ್ಬೇಕು ಅನ್ಸುತ್ತೆ!)
ಹೀಗೆ ನೆನಪಿನ ಗಣಿ ಅಗೆಯುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಕಾರಣವಿದ್ದೋ ಇಲ್ಲದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬೇರುಬಿಟ್ಟ ನೂರಾರು ಸಾವಿರಾರು ನೆನಪುಗಳ ಕಣಜವೇ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಮತ್ತು ಅವು ಎಷ್ಟೇ ಸಿಲ್ಲಿಯಾಗಿದ್ರೂ ಕೂಡಾ ಯಾಕೋ ಏನೋ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೆ. ನಾಸ್ಟಾಲ್ಜಿಯಾ ಅಂದ್ರೆ ಇದೇನಾ?
ಇವ್ರೆಲ್ಲಾ ಏನ್ ಹೇಳ್ತಾರೆ ಕೇಳಿ...