Archive for ಏಪ್ರಿಲ್ 4, 2008

ನಾವು ಇರುವುದೇ ಹಾಗೆ. ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಯುದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಗೊಂಡ ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಕಾವು ಯುದ್ಧ ಮುಗಿದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಗೋರ್ಕಲ್ಲ ಮೇಲಿನ ಮಳೆಯ ನೀರಂತೆ ಆವಿಯಾಗಿದೆ.. ಆರಿಹೋಗಿದೆ. ಕಾವೇರಿದ ಕಾವೇರಿ ವಿವಾದದ ಬಿಸಿ ಬೇಸಿಗೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಯಾರ ನೆನಪಿಗೂ ಬಾರದೆ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನ ಅನ್ನೋದು ಬರೀ ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳ ಉತ್ಸವಮೂರ್ತಿ… ಮಿಕ್ಕಂತೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್, ಕಂಗ್ಲೀಷ್, ಹಿಂಗ್ಲೀಷ್, ಎನ್ನಡಾ, ಎಕ್ಕಡಾ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ. ನಮ್ಮ ನಾಡು-ನುಡಿ, ನೆಲ-ಜಲ ಕುರಿತು ಇರುವ ಅಭಿಮಾನ ತೋರಿಸಲೂ ಯಾಕಿಷ್ಟು ಜಿಪುಣತನ? ನಾವು ಹುಟ್ಟಿ-ಬೆಳೆದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನಾಡಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸ ತೋರಿಸುವ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲದ ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳೇ ನಾವು…? ನಾವ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ… ? 

ಕನ್ನಡಕೆ ಹೋರಾಡು ಕನ್ನಡದ ಕಂದ… ಕನ್ನಡವ ಕಾಪಾಡು ನನ್ನ ಆನಂದ…ಜೋಗುಳದ ಹರಕೆಯಿದು ಮರೆಯದಿರು ಚಿನ್ನಾ… ಮರೆತೆಯಾದರೆ ಅಯ್ಯೋ ಮರೆತಂತೆ ನನ್ನ… ಎಂಬ ಕವಿವಾಣಿಯಂತೆ ನಮ್ಮ ತಾಯ್ನುಡಿ..ತಾಯಿನಾಡಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಬೇಕಾದ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆಯೆ? ಕನ್ನಡವ ಉಳಿಸಲು ಸಂಘ-ಸಂಸ್ಥೆ, ಕಾವಲು ಸಮಿತಿ ರಚಿಸಿ ಹೊರಾಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಖುಷಿ ಪಡಬೇಕೊ ಇಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬಂದ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರುಗಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾಡು-ನುಡಿಯ ಈ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣರ್‍ಯಾರು? ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಹೊರಟರೆ ಸರ್ಕಾರ, ಪ್ರಾಧಿಕಾರ, ಪರಿಷತ್ ಹೀಗೆ ಹನುಮಂತನ ಬಾಲದಂತೆ ಸಾಲು ಸಾಲು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಹುದಾದರೂ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನಾವು-ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರು ಎಂಬುದು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿನ ಬರಹದಷ್ಟೇ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಅನ್ಯಭಾಷಿಗರ ಜೊತೆಗಿರಲಿ, ನಮ್ಮವರ ಜೊತೆ ಸಂಭಾಷಿಸುವಾಗಲೂ ಕೂಡಾ ನಮ್ಮ ತಾಯ್ನುಡಿಯನ್ನು ಬಳಸಲು ಹಿಂಜರಿವ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆತ್ತ ಕನ್ನಡಾಂಬೆ ಧನ್ಯಳು; ಆಕೆಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತಾ ಬೇರೆ ಭಾಗ್ಯ ಬೇಕೆ? ಬೇರೆ ಭಾಷೆ-ಧರ್ಮ-ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳನ್ನು ತೆರೆದ ಮಸಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸುವ ನಮ್ಮ ಔದಾರ್ಯ, ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಆದರಣೀಯವೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮತನವನ್ನೇ ಮರೆಸಿಬಿಟ್ಟು ಮನೆಗೇ ಮಾರಿಯಾಗಬಾರದಲ್ವೇ? 

ಹಾಗಾದರೆ ಕನ್ನಡ ನಾಡು-ನುಡಿಯ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಹೋರಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದಿಯೆ? ನನಗಂತೂ ಹಾಗನ್ನಿಸೋಲ್ಲ. ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ, ನಾವು ಸಂದರ್ಶಿಸುವ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ….ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬೆರಕೆಯಿಲ್ಲದ ಶುದ್ಧ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡಬೇಕಾಗಿರುವುದು ನಾವು ಈ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಬಹು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯ. ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಯಾವ ಹಿಂಜರಿಕೆ,ಕೀಳರಿಮೆ ಇಲ್ಲದೆ ಸರಾಗವಾಗಿ-ಸಲೀಸಾಗಿ ಸಿರಿಗನ್ನಡವ ಬಳಸಿದರೆ ಸಾಕಲ್ಲವೆ? ಇಲ್ಲ ಸಾಕಾಗದು. ಕನ್ನಡದ ಉತ್ತಮ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು, ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು ಓದುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಕನ್ನಡ ಸಿನೆಮಾ, ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕು. ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುವಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದರೆ ದಿನಬೆಳಗಾಗೋದ್ರೊಳಗೆ ಕ್ರಾಂತಿಯಾಗದಿದ್ರೂ ಕೂಡಾ ನಿಧಾನವಾಗಿಯಾದರೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಯಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೆ ಶಂಕೆ ಬೇಡ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸದ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸೂಚನಾಫಲಕಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸದ ಮಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ, ಉಪಹಾರ ಗೃಹಗಳಲ್ಲಿ ಜಗಳಕ್ಕೇನು ಇಳಿಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಚುರುಕು ಮುಟ್ಟಿಸುವಂತೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸದಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಅಂಗಡಿ ಮಳಿಗೆಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡೋಲ್ಲ…ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಬರೋಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿ, ಅಂತೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಅವರೂ ದಾರಿಗೆ ಬಂದಾರು. ನಾನೊಬ್ಬ ಮಾತ್ರ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಏನು ಬಂತು ಅಂತ ಯೋಚಿಸದೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಇದೇ ನೀತಿ ಅನುಸರಿಸಿದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಈ ನಿಧಾನಕ್ರಾಂತಿ ಸಾಧ್ಯ.ಇದೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಕನ್ನಡನಾಡಿಗೆ ಮಲತಾಯಿ ಧೋರಣೇ ತೋರುವ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ, ಸರ್ಕಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಅಸಹಕಾರದ ಮೂಲಕ ಶಾಂತರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಇದು ನನಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲ… ಇನ್ಯಾರಿಗೋ ತೊಂದರೆಯಾದರೆ ನನಗೇನು ಎನ್ನುವ ಉದಾಸೀನ ಮನೋಭಾವ ಬಿಟ್ಟು ಇಂದು ಅವನಿಗಾದುದು ನಾಳೆ ನನಗಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ಎಚ್ಚರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೂಡಬೇಕು. ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಿಂದ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಬೇಕು. ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೋರಾಡಿ ನೂರಾರು ವರ್ಷ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೆಟ್ಟೀ ನಿಂತ ಆಂಗ್ಲರೇ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡಿರುವಾಗ ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳ ಈ ಮಲತಾಯಿ ಧೋರಣೆಯವರನ್ನು ಸೋಲಿಸುವುದೇನು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯ- ಛಲ ಇರಬೇಕಷ್ಟೆ.ಇಷ್ಟನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಮುಂದಿನದೆಲ್ಲ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ-ಪರಿಷತ್‌ಗಳ ಮರ್ಜಿ ಕಾಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಉಗ್ರ ಹೋರಾಟವೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆಡುಮಾತನ್ನು ಬಳಸುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ-ಅಭಿಮಾನ ನಮಗಿದ್ದರಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವ ನಿಮ್ಮ ಅನ್ಯಭಾಷಿಗ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೂ ಸರಳವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೂ ಉತ್ತಮ.

ಕಡೆಯದಾಗಿ ಒಂದು ಮಾತು. ಶಿಕ್ಷಣ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಪರ-ವಿರೋಧದ ಕುರಿತು. ಪ್ರಸ್ತುತ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಮಾಡುವುದೋ ಬಿಡುವುದೋ ಎಂಬ ಕುರಿತು ಇರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ, ಅದರ ಸಾಧಕ – ಬಾಧಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ರಗಳೆ ತಲೆನೋವು ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರಿಗೆ- ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೇ ಇರಲಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಮ್ಮಿ-ಡ್ಯಾಡಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಕಲಿಸದೆ, ಸ್ವಚ್ಛ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿ. ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕ-ಹಾಡುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿ; ಕನ್ನಡದ ಅಭಿರುಚಿಯ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿ ಸಾಕು. ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಲು ಇಂದು ನೀವು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಅಳಿಲಸೇವೆಯೆಂದರೆ ಇದೇ. ಇಷ್ಟಾದರೆ ಕನ್ನಡದ ಅಳಿವಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು-ನೀವೆಲ್ಲ ಕಳವಳ ಪಡಬೇಕಾದುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಾಗುವುದೇ? ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ನಾಡು-ನುಡಿಯ ಅಭಿಮಾನ ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರುವುದೇ? ಇದು ನಮ್ಮನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕೈಲಿದೆ… ನನಗಂತೂ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಭರವಸೆಯಿದೆ…ನಿಮಗೆ?                                                        

                                                                                       – ವಿಜಯ್‌ರಾಜ್ ಕನ್ನಂತ್