ಮಿಲೇ ಸುರ್ ಮೇರಾ ತುಮ್ಹಾರಾ….

Posted: July 9, 2008 in ವಿಚಾರ
Tags: , ,

ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡು ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನದು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭಾವೈಕ್ಯವನ್ನು ಸಾರುವ ಈ ಗೀತೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಭಾವ, ಅದನ್ನು ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ನಿರೂಪಿಸಿದ ರೀತಿಯಿಂದಾಗಿ ಅದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಜಾತಿ, ಭಾಷೆ, ಗಡಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಜನರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಸಹನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಹಾಡು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೆನಪಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನೇ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ಮುಂದಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಈ ಲೇಖನ.

 

ಪ್ರೀತಿ ಅಕಾರಣವಾಗಿರಲಿ.. ದ್ವೇಷ ಸಕಾರಣವಾಗಿರಲಿ ಎಂಬುದೊಂದು ಉಕ್ತಿ. ನಾವು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ದ್ವೇಷಿಸಲು ಕಾರಣವೇನು? ಕಾರಣವಿಲ್ಲದ ದ್ವೇಷ ಅರ್ಥಹೀನ ( ಕಾರಣವಿರುವ ದ್ವೇಷ ಕೂಡಾ ಸಮರ್ಥನೀಯವೇನಲ್ಲ) ಅಂಥಹುದರಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ-ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನಡುವಿನ ಭಿನ್ನತೆ-ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಯಾಕಾದರೂ ದ್ವೇಷ ಹುಟ್ಟಬೇಕು? ರಾಜ್ಯ, ಜಿಲ್ಲೆ, ತಾಲ್ಲೂಕು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆಡಳಿತದ ವಿಕೇಂದ್ರೀಕರಣ ಹಾಗು ಭಾಷೆ-ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಗಮ ನಿರ್ವಹಣೆಗಾಗಿ ನಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಇಷ್ಟು ಸರಳ ಸತ್ಯದ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ-ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳನ್ನೇ ಬೊಟ್ಟುಮಾಡಿ ಪರಸ್ಪರ ಕೆಸರೆರಚಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಆತನ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಭಾಷೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ನೋಡುವುದಾದರೆ, ಈ ಭಿನ್ನತೆಯ ಮುಂದೆ ಆತನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಅಲಕ್ಷಿಸುವುದಾದರೆ, ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಆಗಬೇಕೇನೋ ಅಲ್ಲವೇ?

 

ಭಾಷೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಸಂವಹನ ಮಾಧ್ಯಮ. ನಾಗರೀಕತೆಯ ಹುಟ್ಟಿನ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರೆಲ್ಲರೂ ಬಹುಶಃ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಾಷೆ ಒಂದೇ ಒಂದು. ಅದುವೇ ಸಂಜ್ಞಾಭಾಷೆ. ಕ್ರಮೇಣ ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಡುಬಿಟ್ಟ ಜನರು ತಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಸುಗಮ ಸಂವಹನಕ್ಕಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡ ಮಾಧ್ಯಮ – ಭಾಷೆ. ಇದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಬಂದು, ಇಂದು ನಾವಾಡುವ ಭಾಷೆಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮುಟ್ಟುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಜನರ ವಲಸೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳಿದವರು, ಇವರೆಲ್ಲರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಕೊಡು-ಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಸಂಪದ್ಭರಿತವಾಗುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ನಿಖರವಾಗಿ ಅಭ್ಯಸಿಸಿದರೆ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಹುತೇಕ ಒಂದೇ ಮೂಲದಿಂದ ಬಂದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡ, ತಮಿಳು, ಮಲೆಯಾಳಂ, ತುಳು, ತೆಲುಗು ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕ ಸಾಮ್ಯತೆಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿದರ್ಶನ. ಅಷ್ಟೇಕೆ ಬೆಂಗಾಲಿ, ಒರಿಯಾ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ದಕ್ಷಿಣದ ಭಾಷೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅನೇಕ ಹೋಲಿಕೆಗಳಿವೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಾರಣವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾವೇಕೆ ಪರಸ್ಪರರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದು ಮೇಲು-ನಿಮ್ಮದು ಕೀಳು ಎಂದು ಜಗಳವಾಡಬೇಕು? ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಬೇರೆಯವರದನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಮನೋಭಾವ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕಲ್ಲವೇ?

 

ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಭಾಷೆಯ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡು ದ್ವೇಷಿಸುವುದಾದರೆ, ಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬಾಳುವುದು ಎಂದಿಗಾದರೂ ಸಾಧ್ಯವೇ? ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ, ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್, ಲತಾ ಮಂಗೇಶ್ಕರ್, ಸಾನಿಯಾ ಮಿರ್ಜಾ, ವಾಜಪೇಯಿ, ಶಾರುಕ್ ಖಾನ್, ರಾಹುಲ್ ದ್ರಾವಿಡ್, ಲಿಯಾಂಡರ್ ಪೇಸ್ ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ನಮಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆ, ಜಾತಿ ಧರ್ಮಗಳ ಭಿನ್ನತೆಯು, ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬೇಕು? ತಮ್ಮ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ಥಾಪಿತ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳ ಪ್ರಚೋದಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ನಾವ್ಯಾಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಬೇಕು? ನಮ್ಮ ಭಿನ್ನತೆಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರು ಗೌರವಿಸುವಷ್ಟು ವಿವೇಕ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಭಾರತ ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಯಬಹುದೇನೋ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಿನ್ನತೆಯ ಕಚ್ಚಾಟಗಳಲ್ಲೇ ದೇಶ ಅಸಹನೆಯ ಗೂಡಾಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗದು ಅನ್ನುವುದು ಭರವಸೆ. ನನ್ನ ದನಿಗೆ ನಿನ್ನ ದನಿಯು…ಸೇರಿದರೆ ನಮ್ಮ ದ್ವನಿಯು…

 

ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ಹೇಳಿ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s