Author Archive

images

ಬಹಳ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ… ಸರಿಸುಮಾರು 15 ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ,ಇದೇ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಬರಹವೊಂದನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ‘ಕ್ಷಿತಿಜ’ ಪಾಕ್ಷಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಸಿನಿಮಾ, ಪದಬಂಧ, ವಿಚಾರ, ಅನುವಾದ… ಹೀಗೆ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಬರೆದಿದ್ದೆ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬರೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಅನ್ನುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗಷ್ಟೇ ಪೀಯೂಸಿ ಮುಗಿಸಿ ‘ಎಂಗೋ ಮೊನ್ನೆ ತಾನೇ ಪೀಯೂಸಿ ಮುಗ್ಸವ್ರೆ… ಊರ್ ಹಾಳು ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ರೀಸರ್ಚು ನೆಡ್ಸವ್ರೆ’ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಬದಲು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸೇರುವ ಮುನ್ನಿನ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ನನ್ನೀ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಆ ಪತ್ರಿಕೆ ಒಂದು ವೇದಿಕೆ ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಬರಹಗಾರ ಆಗಬೇಕು, ಏನೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು. ಆ ವಯಸ್ಸೇ ಹಾಗೆ ಬಿಡಿ ಅಂತ ಷರಾ ಹಾಕಿ ಬಿಡಬಹುದಾದರೂ, ನನ್ನ ಕನಸಿದ್ದಿದ್ದು ಬರಹದ ಕುರಿತೇ. ಆಮೇಲೆ ಬದುಕಿನ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಪಯಣ ನನ್ನನ್ನು ಸಾಫ್ಟವೇರ್ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ನೂಕಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಆದರೂ ಬರೆಯಬೇಕೆನ್ನೋ ನನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಮನಸಿನ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮರ್ಮರಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಅದರ ಫಲವಾಗೇ ‘ಮನಸಿನ ಮರ್ಮರ’ ಬ್ಲಾಗ್ ಜನ್ಮ ತಳೆಯಿತು. ಬ್ಲಾಗೆನೋ ಶುರು ಆಯ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಏನು ಬರೆಯಲಿ? ಕಥೆ-ಕಾದಂಬರಿ ನನ್ನ ಈ ಜನ್ಮದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಹೊರಗೇ ಅನ್ನುವುದು ನನಗೇ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿಕರ ಅನ್ನಿಸುವ ಯಾವ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆಯಾದರೂ ಬರೆಯಲು ಶುರುವಿಟ್ಟೆ. ಹನಿಗವಿತೆ, ಸಿನಿಮಾ, ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಯಕ್ಷಗಾನ, ವಿಚಾರ, ಈದಿ ಅಮಿನ್, ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಚಯ ಹೀಗೆ ಭಿನ್ನ-ವಿಭಿನ್ನ ಬರಹಗಳ ಬರೆದು ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕೂಸಿಗೆ ಬಣ್ಣದ ಅಂಗಿ ತೊಡಿಸಿ ಕಂಡು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ತಾಯಿಯಂತೆ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆಗ ಶುರುವಾಯಿತು ಅಣಕ ಬರೆಯುವ ಗೀಳು. ಸರಿಸುಮಾರು 50 ಅಣಕಗಳನ್ನೂ ಬರೆದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಬ್ಲಾಗಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಅಣಕಗಳೇ ತುಂಬಿ ತುಳುಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಬೇರೇನಾದರೂ ಬರೆಯೋಣ ಅಂತ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದಿನ ಹುಮ್ಮಸ್ಸನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ಸಧ್ಯದ ನನ್ನ ಖಿನ್ನ ಮನೋಸ್ಥಿತಿಗೆ ಇದಾದರೂ ಒಂದು ಚೇತೋಹಾರಿ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದೀತೇನೋ ಅನ್ನುವ ದೂರದ ಆಶೆಯೊಂದಿಗೆ. ವರ್ತಮಾನದ ಭೂತಕ್ಕೆ ಭೂತದ ವರ್ತಮಾನ ಮದ್ದೆರೆದರೆ ಸಾಕು ಅನ್ನುವ ಸ್ವಾರ್ಥದೊಂದಿಗೆ 🙂

ಗೆಲುವು ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಇಷ್ಟ ಆಗೋಲ್ಲ ಹೇಳಿ? ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿಭೆ, ಶ್ರಮ, ಕೃಷಿ ಸಾರ್ಥಕ ಅನ್ನಿಸಬೇಕಾದರೆ ಗೆಲುವಿನ ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ಪತಾಕೆ ಪಟಪಟಿಸಲೇ ಬೇಕು. ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿ ಆದವರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಸಾಗಿ ಬಂದ ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳುಗಳ ಹಾದಿ, ಒಂದು ಹಿಡಿಯಷ್ಟು ಭರವಸೆಯನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿ, ಗೆಲುವಿನ ದಡ ಸೇರಿದಾಗ ಆಗುವ ಹಿತಾನುಭವ ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ಅರಿಯಬೇಕು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಚಿತ್ರನಟರವರೆಗೆ, ಕ್ರೀಡೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪರ್ವತಾರೋಹಿಗಳ ತನಕ, ಉದ್ಯಮಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಜಪಿಸುವುದು ಯಶಸ್ಸು-ಗೆಲುವಿನ ಮಂತ್ರವನ್ನೇ. ನಿಜವಾದ ಪರಿಶ್ರಮವಿದ್ದರೆ ಗೆಲುವು ಇಂದಲ್ಲಾ ನಾಳೆ ಕೈ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದು ಹಲವರ ಅಂಬೋಣ. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಗೆಲುವಿನ ಶ್ರೆಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟ, ಇಷ್ಟ ದೈವದ ಕೃಪೆಗೆ ಸಮೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಏನೇ ಇರಲಿ ಗೆಲ್ಲುವವನಿಗೆ ಸಾಧನೆಯ ನಂತರದ ಸಿಗುವ ತೃಪ್ತಿ, ಮಾನಸಿಕಾನಂದ ಇವುಗಳನ್ನು ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ

ಆದರೆ ಗೆದ್ದೆತ್ತಿನ ಬಾಲ ಹಿಡಿಯೋ ಚಾಳಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆ ಅಂದ್ರೆ, ಸೋತವರು ತೀರಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಗೆದ್ದವನು ಸೋತ, ಸೋತವನು ಸತ್ತ ಅನ್ನುವ ಮಾತಿನ ಹಾಗೆ ಅಥವಾ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವನಿಗೆ ಆಳಿಗೊಂದು ಕಲ್ಲು ಅನ್ನುವ ಮನೋಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿರುವ ಕಾರಣ, ಗೆಲುವನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ವೈಭವೀಕರಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಬೇರೂರಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇಂದಿನ ಫಾಸ್ಟ್ ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಯಾರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವೋ ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ಹೀರೋ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡು ಸರ್ವರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸೆ ಮನ್ನಣೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇಂದು ಗೆದ್ದವನು ನಾಳೆ ಸೋತನೋ, ಈ ಸೋತ ಉತ್ಸವ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ವಿಸರ್ಜಿಸಿ ಗೆದ್ದವನ ಬೆನ್ನು ಹಿಡಿವ ಮನೋಭೂಮಿಕೆ ನಮ್ಮದು. ನಿನ್ನೆ ಗೆದ್ದು ಇಂದು ಸೋತವನು ತನ್ನ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಲು ಪಟ್ಟ ಪರಿಶ್ರಮ , ಅವನು ಕ್ರಮಿಸಿ ಬಂದ ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ ಹಾದಿ ಇವೆಲ್ಲಾ ನಗಣ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟು, ಇಂದು ಗೆದ್ದವನಿಗೆ ಜೈ ಜೈ ಎನ್ನುವವರೇ ಎಲ್ಲ. ಈ ಮಾತು ಎಲ್ಲ ರಂಗಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕುದುರೆ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೋ ಅದರ ಬಾಲಕ್ಕೆ ದುಡ್ಡು ಕಟ್ಟುವ ಬಾಜಿಗಳಂತೆ ಗೆದ್ದವರಿಗಷ್ಟೇ ಮಣೆ-ಮನ್ನಣೆ. ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆ ಮುಖ್ಯ ಗೆಲುವಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸಲು ಹೇಳುವ ರೂಡಿ ಇದೆಯಾದರೂ, ಅದು ಕೇವಲ ಬಾಯುಪಚಾರದ ಕ್ಲೀಷೆ ಆಗಿ ಉಳಿದಿದೆ. 2 ಸರಣಿ ಸೋತಾಗ ಧೋನಿಯನ್ನು ಹಿಗ್ಗಾ-ಮುಗ್ಗಾ ಉಗಿದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ ಮತ್ತೆ ಧೋನಿ ಗೆಲುವಿನ ಹಾದಿ ತುಳಿದದ್ದೇ ತಡ ಹಾಡಿ ಹೊಗಳುತ್ತಿವೆ. ನನ್ನ ಅನುಮಾನ ಯಾ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಷ್ಟೇ. ಎಲ್ಲರೂ ಎಂದಿಗೂ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯವಷ್ಟೇ? ಹಾಗಾಗಿ ಸದಾ ಗೆದ್ದೆತ್ತಿನ ಬಾಲ ಹಿಡಿಯುವ ಧೋರಣೆ ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಮಾತು ಅತ್ಲಾಗಿರಲಿ, ಇನ್ನೂ ಕೇಜಿ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ತೆರಳುವ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮಗುವಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಅಂಕ ಪಡೆಯಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಒತ್ತಾಯದ ಹೇರಿಕೆ ಮಾಡುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಈ ಗೆಲುವಿನ ಹಪಾಹಪಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ ಅಂದರೆ ಇದರ ಸೂಕ್ಷ್ಮದ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತದೆ.

ರೇಸು ಕುದುರೆಗಳೇನೋ ಇರುವುದೇ ಓಡಲು. ಓಟವೇ ಅದರ ಸರ್ವಸ್ವ. ತೀರಾ ನಾವೂ ಕೂಡಾ ಈ ಪರಿಯ ರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಳೆದು ಕೊಳ್ಳುವುದು ಜೀವನವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಮಧುರ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಅನ್ನುವ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ನಮಗಿಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಸೋತರೆ ಏನು? ನಾಳೆ ಎನ್ನುವುದು ಇದೆಯಲ್ಲ. ಗೆಲುವೆಂಬುದು ಯಾರಪ್ಪನ ಮನೆಯ ಗಂಟೂ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡರೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸುವುದು ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಗೆಲುವು ನೀಡುವ ಉನ್ಮಾದ, ಮನ್ನಣೆ, ಕೀರ್ತಿ ಇವುಗಳ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಯಾನಿಮಿತ್ತ ಕರ್ಮಗಳ ಮರೆತು ನಾವು ಕಳೆದು ಹೋಗಬಾರದಷ್ಟೇ? ನಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮ-ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಗೆಲುವು ಎಂದಿಗೂ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗದು.

ಕಣಮಾತ್ರವಾಗಿರುವ
ಕನಸಿನ ಕಿಡಿಯೊಂದು
ಕೈಯಿರದ ಕಾಲಿರದ
ಕಲ್ಪನೆಯಲಿ ಕುಡಿಯೊಡೆದು
ಕವಲಾಗುವುದ ಕಂಡು
ಕುಹಕವಾಡಿದವರೇ

ಕತ್ತಲೆ ಕೋಣೆಯ ಕೂಪದಲಿ
ಕಲಾವಿದನ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸಿನಲಿ
ಕುಳಿತಿರುವ ಕರಿಚುಕ್ಕಿಯೇ
ಕುಂಚದಲರಳಿ ಕಲಾಕೃತಿಯಾಗಿ
ಕಳೆಗಟ್ಟುವುದ ಕಂಡು
ಕೌತುಕದಿ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿದರು !

ಕಲೆಯಿರಲಿ… ಕಲ್ಪನೆಯಿರಲಿ
ಕಸುವಿರುವುದು
ಕಾಣುವ ಕಣ್ಣುಗಳ ಕುತೂಹಲದಲಷ್ಟೇ
ಕಾಪಿಡಬೇಕಿರುವುದು
ಕನಸಿನ ಕುಡಿಯೊಂದನಷ್ಟೇ
ಕವಿದಿರುವ
ಕತ್ತಲಳಿದು ಕಿರಣವಾಗಲು ಕಾಯಬೇಕಷ್ಟೇ !!

ಈರುಳ್ಳಿ ಬೆಲೆ ಜಾಸ್ತಿ ಆದಾಗಲೆಲ್ಲ ಸಾಂಬರು ಪಲ್ಯಗಳಲ್ಲಿ… ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ, ಹೋಟೆಲಿನ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆಯ ‘ಬಾಜಿ’ಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಈರುಳ್ಳಿ ದುರ್ಬೀನು ಹಾಕಿ ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಬೇಕಿದ್ರೆ ನೀವು ‘ಬಾಜಿ’ ಕಟ್ಟಿ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬೆಲೆಯ ಏರಿಳಿತಗಳಿಗೆ ಅತೀತವಾಗಿ ಜೀವಮಾನ ಪರ್ಯಂತ ಈರುಳ್ಳಿ ಜೊತೆಗೆ ಅದರ ತಮ್ಮನಂತಿರುವ ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಕೂಡಾ ವರ್ಜ್ಯ ಅನ್ನುವುದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಕ್ಕೂ ಸಾಕು. ಏನಿರಬಹುದು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ? ಕೆಲವರ ಪ್ರಕಾರ ಇವೆರಡೂ ತಾಮಸಿಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಳಗೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಜೊತೆಗೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿದಾಗ ಬಾಯಿಯ ಶ್ವಾಸದ ‘ದುರ್ವಾಸ’ನೆಗೆ ಎದುರಿನವರು ‘ಮುನಿ’ದಾರು ಎಂಬ ಕಾರಣವನ್ನು ನೀಡಿ ಇವೆರಡಕ್ಕೆ ಬಹಿಷ್ಕಾರದ ‘ಶಾಪ’ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ.

ಸುಮ್ಮನೇ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆಂದು ನೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಗೆ ಹುಡುಕಿದಾಗ ಇವೆರಡು ವರ್ಜ್ಯವಾಗಲು ಕಾರಣವೇನು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ‘ದಂತ’ಕತೆಯೊಂದು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇದು ಯಾವ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ ಅನ್ನುವ ಕುರಿತು ಈ ಕತೆ ಹೇಳಿದವರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ ಇದರ ಮೂಲದ ಕುರಿತು ನಾನೂ ಅಷ್ಟೇ ಅಜ್ಞಾನಿ. ಈ ಕತೆ ಅಸಂಬದ್ಧ ಅನ್ನಿಸಿದ್ರೆ ನನ್ನ ಮಾತ್ರ ಬಯ್ಕೋಬೇಡಿ… ಮೂಲದ ಕತೆಗಾರರಿಗೆ ಬಯ್ದು ಬಿಡಿ ಸಾಕು… 🙂 ಕತೆ ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದ್ರೆ……

ಈ ಈರುಳ್ಳಿ ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಎರಡೂ ನಾನ್-ವೆಜಿಟೇರಿಯನ್ ಅಂತೆ ಮಾರಾಯ್ರೆ! ಸತ್ಯಯುಗದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಲೋಕ ಕಲ್ಯಾಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಶ್ವಮೇಧ ಹಾಗೂ ಗೋಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತ ಕುದುರೆ ಹಾಗೂ ಹಸುಗಳನ್ನು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ, ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಆಹುತಿ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ಆ ಬಳಿಕ ಋಷಿಗಳು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿದಾಗ, ಅವು ಜೀವ ತಳೆದು ನವ ತಾರುಣ್ಯದಿಂದ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದುವಂತೆ. ಎಷ್ಟಾದರೂ ಸತ್ಯಯುಗವಲ್ಲವೇ! ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬ ಋಷಿ ಒಮ್ಮೆ ಗೋಮೇಧ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದನಂತೆ. ಆಗವನ ಪತ್ನಿ ತುಂಬು ಗರ್ಭಿಣಿಯಂತೆ. ಅವಳಿಗೆ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದು ಬಲವಾದ ಆಶೆಯಾಯಿತಂತೆ (ನೆನಪಿಡಿ ಇದು ಬಹು ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಪುರಾಣದ ಮಾತು. ಆಗ ಮಾಂಸಾಹಾರ ವರ್ಜ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ!) ಹೀಗೆ ಆಶೆಪಟ್ಟುದು ನೆರವೇರದೇ ಹೋದರೆ ಹುಟ್ಟುವ ಶಿಶು ಸದಾ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸಿಕೊಂಡೇ ಇರುವುದು ಎನ್ನುವ ಪ್ರತೀತಿಯಿತ್ತಂತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆಕೆ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆಂದು ಮೀಸಲಾಗಿರಿಸಿದ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮಾಂಸದ ತುಂಡೊಂದನ್ನು ಋಷಿಯ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರದಂತೆ ತೆಗೆದು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಳಂತೆ. ಇದ್ಯಾವುದರ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದ ಋಷಿ, ತನ್ನ ಯಜ್ಞದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಾಂಗಗೊಳಿಸಿ, ಮಾಂಸವನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟು, ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು. ಎಂದಿನಂತೆ ಯವ್ವನದಿಂದ ನಳನಳಿಸುವ ಹಸುವೊಂದು ಯಜ್ಞಕುಂಡದಿಂದ ಜಿಗಿದೆದ್ದು ಹೊರಬಂದಿತು. ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅದರ ಎಡಪಾರ್ಶ್ವದ ಅಂಗದಲ್ಲಿ ಊನತೆಯೊಂದು ಕಂಡು ಬಂದಿತಂತೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಋಷಿಪತ್ನಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟಿದ್ದ ಮಾಂಸದ ತುಂಡೇ ಆಗಿತ್ತು. ಋಷಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಧ್ಯಾನಮಗ್ನನಾಗಿ ಅವಲೋಕಿಸಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ನಡೆದ ವೃತ್ತಾಂತವೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಚಿತ್ರದಂತೆ ಗೋಚರಿಸಿ ಆದ ಅನರ್ಥದ ಅರಿವಾಯಿತು. ಗಂಡನಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯಿತೆನ್ನುವುದನ್ನು ಅವನ ವದನವನ್ನು ನಿರುಕಿಸಿಯೇ ಗ್ರಹಿಸಿದ ಋಷಿಪತ್ನಿ, ಆ ಕೂಡಲೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ಮಾಂಸದ ತುಂಡನ್ನು ತೆಗೆದು ಹೊರಗೆಸೆದಳಂತೆ. ಋಷಿಯು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಆ ಮಾಂಸದ ತುಂಡಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಸಂಚಾರವಾಯಿತಂತೆ. ಆ ತುಂಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ರಕ್ತವೆಲ್ಲ ಕೆಂಪು ವರ್ಣದ ತೊಗರಿಬೇಳೆ(ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಉತ್ತರಭಾರತದ ಕಡೆ ಸಿಗುತ್ತಂತೆ) ಆಯಿತು. ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂಳೆಯೆಲ್ಲಾ ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಆಯಿತು. ಅದರ ಮಾಂಸವೆಲ್ಲಾ ಈರುಳ್ಳಿ ಆಯಿತಂತೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಕೆಲವು ಜನರಿಗೆ ಇದು ವರ್ಜ್ಯ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತೆ ಈ ಕಥೆ!!

ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಕೆಂಪು ತೊಗರಿಗಳ ಕತೆ ಅತ್ಲಾಗಿರಲಿ… ಈರುಳ್ಳಿ ಬೆಲೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ಮಾಂಸವೇ ಈರುಳ್ಳಿ ಆಗಿದ್ದಿರಲೂಬಹುದು ಅಂತ ಈ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲೂ ಅನುಮಾನ ಬರದೇ ಇರುತ್ತಾ ಹೇಳಿ :-)!!

ಹೊಸದೇನೂ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿಲ್ಲವೆನ್ನೋ
ಹಳಹಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ
ಹಾದುಬಂದ ಹಾದಿಯುದ್ದದ
ಹಳವಂಡದಲ್ಲಿ

ಹೊಮ್ಮೀತಾದರೂ ಹೇಗೆ
ಹೊಸ ಹೂಗಂಧ
ಹೊಸೆಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ
ಹೊಸ ಹಾಡೊಂದ
ಹುರುಪಾದರೂ ಹುಟ್ಟೀತು ಹೇಗೆ
ಹುಡಿಹುಡಿಯಾಗಿರೆ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು

ಹವಿಸ್ಸಾಗಿ ಹೋದ ಹಳತೆಲ್ಲದರ
ಹೋಮದ ಹೊಗೆಕವಿದ ಹಂದರದಿ
ಹನಿಗಣ್ಣಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ
ಹೊಸ ಹಾದಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿಹೆ

ಹೊಳೆದಂಡೆಯ ಹಾದಿಕಾಯುತ್ತಾ
ಹರಹು ಹರಿವಿನಲಿ ಹೊಳೆದಾಟಲು
ಹರಿಗೋಲೊಂದ ಹುಡುಕುತ್ತಾ
ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಲು-ಹೊಸ ಹುಟ್ಟಾಗಲು!!

ಸುಮ್ನೆ ಇರ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಯೋಗ ಅಂತ….
_/\__/\__/\__/\__/\__/\__/\_
ಅವರಿಗಿವರೆಂದು…ಇವರಿಗವರೆಂದು
ಅರಿವಾಗುವುದರೊಳಗೆ
ಅವರಿವರಿಗೆ-ಅರಿಯಾಗಿ ಇವರವರಿಗೆ-ಅರಿಯಾಗಿ
ವರಿಯಾಗಿ-ವೈರಿಯಾಗಿ
ಅವರಿವರನಿರಿ…ಇವರವರನಿರಿ

ಅರಿವಿಲ್ಲ… ಅವರಿಗೂ ಇವರಿಗೂ
ಅವರೀರ್ವರ ಹೊರೆವನೋರ್ವನೇ ಹರಿ
ಇದನರಿತ ನುರಿತನುಸುರಿದ
‘ಅರಿ’ವೇ ಗುರು
ಅರಿವಾಗುವವರೆಗೂ…ಅರಿಗಳಾಗಿ ಅರಿವೆ ಹರಿ