Archive for the ‘ಕಲಾವೇದಿಕೆ’ Category

ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ಸರಿಸುಮಾರು ೮-೧೦ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಬಂದ ಮಿನಿ ಮಳೆಗಾಲ ಯಾವುದರ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಏರುತ್ತಿರುವ ಭೂಮಂಡಲದ ಬಿಸಿ, ಹವಾಮಾನ ತಜ್ಞರಲ್ಲಿ ಕಸಿವಿಸಿ, ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆ ಕೈಗೆ ಬರದೆ ರೈತನ ಮಂಡೆಯಂತೂ ಬಿಸಿಯೋ ಬಿಸಿ.

 

ಹೀಗೆ ಸುರಿದ ಅಡ್ಡಮಳೆಯೊಂದು ಮೊದಲು ಹನಿ ಹನಿಯಾಗಿ ಜಿನುಗಿ …ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಧಾರೆಧಾರೆಯಾಗುತ್ತಾ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಹರಿದು ಚರಂಡಿ ಸೇರಿ ರಾಡಿಯಾಗೋ ಒಂದು ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದು ಕೊಂಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಮೆಲ್ಲನೆ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಧೋ ಎಂದು ಮೂರ್‍ಹೊತ್ತೊ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಒಲೆಯ ಮುಂದೆ ಕೂತು ಚಳಿ ಕಾಯಿಸುತ್ತಾ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಹಪ್ಪಳ ಸುಟ್ಟು ತಿಂದಿದ್ದು, ಜೋರು ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಶಾಲೆಗೆ ರಜಾ ಸಿಗುವ ಖುಷಿ, ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ನೆರೆ ನೋಡುವ ಸಂಭ್ರಮ….ಹೀಗೆ ಇವೆಲ್ಲಾನೆನಪಾಯ್ತು. ಆದರೆ ಮಳೆ ಅಂದಾಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಚಿತ್ತ ಭಿತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯಕಾವ್ಯದಂತಹ ಚಿತ್ರ ತೇಲಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಈ ಹಳೆಯ ನೆನಪಿನ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಂಪುಟದಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿರುವುದೇ ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ನಿರ್ದೇಶನದ ಸಿನೆಮಾ ದ್ವೀಪ.

 

ಸೌಂದರ್ಯ ಅಂದಾಕ್ಷಣ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ನೆನಪಾಗುವುದು ನಾಗವಲ್ಲಿಯ ನರ್ತನ.. ಆವೇಶ…ರಾ ರಾ ಹಾಡು.. ಅದು ಸೌಂದರ್ಯ ನಟಿಸಿದ ಕೊನೆಯ ಚಿತ್ರ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ನೆನಪಾಗುವುದು ಮಾವಯ್ಯನ ಹೆಣ ಸುಟ್ಟಾಗ ಸುರಿವ ಮಳೆಯ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಬಿಕ್ಕುವ ನಾಗಿಯ ಅಳಲು; ಕಟ್ಟೆ ಕೋಡಿ ಹರಿದಾಗ ಇದೆಲ್ಲ ದೈವದ ಕಾರಣಿಕ ಅಲ್ದಾ ಅನ್ನುವ ಪತಿಯ ಮಾತಿಗೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪಾಡುಪಟ್ಟ ನಾಗಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವ ಹಂಗಾರೆ ನಾ ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಎಂತದೂ ಅಲ್ದಾ ಎಂಬ ಉತ್ತರವೇ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಚಿಹ್ನೆ !

 

ಶರಾವತಿ ಕೊಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನ ಹಿನ್ನೀರಿನಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋದ ಬದುಕನ್ನು ಬೇರಿನ್ನೆಲ್ಲೋ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಕಣ್ಣೇರ ಮಿಡಿಯುತ್ತಾ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಗೋ ವಲಸೆ ಹೋದ ಜನರ ಬವಣೆಯನ್ನು ಬಲು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡ ನಾ.ಡಿಸೋಜ ಅವರ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಾದಂಬರಿ ದ್ವೀಪ. ಈ ಸುಂದರ ಕೃತಿಯಾನ್ನು ತಮ್ಮ ಕುಸುರಿ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಕಲಾಕೃತಿಯಾಗಿಸಿದ್ದು ಕಾಸರವಳ್ಳಿಯವರ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿ. ನಿನ್ನೆಯವರೆಗೆ ನಮ್ಮದಾಗಿದ್ದ ಮನೆ, ತೋಟ, ಹಾಡಿ, ಗದ್ದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನುಂಗುವ ಕಪ್ಪು ನೀರನ್ನೇ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ, ಇಲ್ಲಿಯೂ ಇರಲಾರೆ ಅಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಲಾರೆ ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವದ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯಲಿ ಕುಳಿತು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲದಂತೆ ನಡುಗುಡ್ಡೆಯಾಗುವ ಮನಸ್ಸು – ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಸುರಿವ ಮಳೆಗಾಗಿ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಕಾದು ಕುಳಿತು ಮಳೇಯನ್ನೇ ಒಂದು ಪಾತ್ರವನ್ನಾಗಿಸಿದ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ರಾಮಚಂದ್ರರ ಯಶಸ್ಸು ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೆ ಕಳಶವಿಟ್ಟಂತೆ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶಮಾಡಿದ ಸೌಂದರ್ಯ ಅಭಿನಯದ ತೇಜಸ್ಸು.

 

ಮಳೆ-ಮುಳುಗಡೆ, ಜಡಭರತನಂತ ಗಂಡ, ಮಾತಾಡೋಕೆ ಬೇಕೂ ಅಂದ್ರೂ ಜನರೇ ಸಿಗದ ಏಕಾಕಿತನದ ನಡುವೆ ಸಿಕ್ಕಿ ನಲುಗುವ ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳ ನೋವಿನ, ಹೋರಾಟದ ಕಥೆ. ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ನಾಗಿಯ ಪಾತ್ರ ಒಂದು ಕಡೆ ಹಾದಿ ತಪ್ಪುವಂತೆ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡಾ ಚಿತ್ರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದು ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಬದಲಾವಣೆ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಹೊಸನಗರ ಕಡೆ ಮಾತನಾಡುವ ಘಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಕನ್ನಡ ಕೂಡ ಚಿತ್ರ ಕೃತಕವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸೌಂದರ್ಯ ಅಂತೂ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನೇ ಧಾರೆಯೆರೆದು ಪಾತ್ರವೇ ತಾವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನೀವಿನ್ನೂ ನೋಡಿಲ್ಲವಾದರೆ ಈಗಲೇ ಹೋಗಿ ಚಿತ್ರದ ಸಿ.ಡಿ ತಂದು ನೋಡಿ. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದಂತ ತಂಪನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಭಾಗ್ಯ ನಿಮ್ಮದಾಗಲಿ

ವೈದೇಹಿ ಕಥಾಲೋಕದಲ್ಲಿ..

Posted: ಏಪ್ರಿಲ್ 17, 2008 in ಕಲಾವೇದಿಕೆ
ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು:, , ,

 

ಬಹುಷಃ ವೈದೇಹಿಯವರ ಕಥಾಲೋಕವೆಂಬ ಮಾಯಾ ಜಗತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಕಾಲಿರಿಸಿದ್ದು ೨೦೦೩ರಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು. ಸಪ್ನಾ ಬುಕ್ ಹೌಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಅಮ್ಮಚ್ಚಿಯೆಂಬ ನೆನಪು ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೇ ಕಣ್ಸೆಳೆಯಿತು. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಮೊದಲ ಕಥೆ ಓದಿದಾಕ್ಷಣವೇ ನಾ ವೈದೇಹಿಯವರ ಕಥೆಗಳ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಆ ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಒಂದೇ ಗುಕ್ಕಿಗೆ ಆಪೋಷನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅದರಿಂದ ನನಗಾದ ಖುಷಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಲು ಬಿಡಬಾರದೆಂದುಕೊಂಡು ಅವರ ಬೇರೆ ಯಾವ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಗುತ್ತದೆಂದು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಪುಸ್ತಕದಂಗಡಿ ಸುತ್ತಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮಲ್ಲೀನಾಥನ ಧ್ಯಾನ, ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಎಲ್ಲ ಓದಿ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು ಅವರ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ಸಮಗ್ರ ಕಥಾಸಂಕಲನ. ಆದರೆ ವೈದೇಹಿ ಕಥೆಗಳ ಸೆಳೆತ ಎಷ್ಟು ಅಂದ್ರೆ.. ಈಗಲೂ ಯಾವುದಾದರು ವಿಶೇಷಾಂಕ ಬಂದ್ರೆ ಮೊದಲು ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರಸೋದು ವೈದೇಹಿ ಕಥೆಯೇನಾದ್ರೂ ಬಂದಿದೆಯ ಅಂತ.

 

ವೈದೇಹಿಯವರ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮೊದಲು ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು ಅವರ ಬರಹಗಳ ಸರಳತೆ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಜೀವಿಗಳ ಕುರಿತು, ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಕುರಿತು ಸುಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧವೊಂದರ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಆಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಪರಿ, ಶಬ್ದಾಡಂಬರದ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಸಹಜ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವ ಅವರ ಕಥೆಗಳ ಪಾತ್ರ…ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಪ್ತವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಕುಂದಗನ್ನಡದ ಸೊಗಡಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಾ ಹೋಗುವ ಸ್ತ್ರೀ ಸಂವೇದನೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮಲೋಕ ಬೆರಗು ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಪಾತ್ರಗಳ ಮುಗ್ಧತೆ, ಬೋಳೇತನ, ನೋವು, ಅಸಮಾಧಾನ, ಸಂಕಟ, ಹಂಗಿಸೋದು, ನಗು, ಅಳುನುಂಗಿ ನಕ್ಕ ನಗು, ಶೋಷಣೆ-ದೂಷಣೆ, ದೊಡ್ಡವರ ಮಕ್ಕಳಾಟಿಕೆ, ಮಕ್ಕಳ ದೊಡ್ಡಸ್ತಿಕೆ….ಹೀಗೆ ದಿನನಿತ್ಯದ ಘಟನೆಗಳೇ ಅವರ ಸೂಕ್ಷ್ಮನೋಟದ ಮೂಲಕ ಹಾದು ಕಥೆಗಳಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ತಲುಪಿವೆ. ಅಕ್ಕು, ವಾಣಿಮಾಯಿ, ಮಂಜಿ, ಚಿಕ್ಕನ ಹೋರಾಟ, ಪಾರ್ಸಿನ ರತ್ನ, ಗುಲಾಬಿ, ಅಮ್ಮಚ್ಚಿ ಹೀಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಒಳಹೊಕ್ಕರೆ ಹೊರಬರಲು ಮನಸೇ ಬರದಂತಹ ರಮ್ಯಲೋಕ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ವೈದೇಹಿಯವರ ಕಥೆಗಳ ಚಂದ ಓದಿಯೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಸ್ತ್ರೀವಾದಿಯೆಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕವೆ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ವೈದೇಹಿಯವರ ಬರಹಗಳಂದ್ರೆ ನಂಗಂತೂ ಪಂಚಪ್ರಾಣ.

 

ವೈದೇಹಿಯವರ ಬರಹದ ಕುರಿತು ಆಸಕ್ತಿಯಿರುವ ಎಲ್ಲರೂ ಓದಲೇಬೇಕಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಪುಸ್ತಕವಿದೆ. ಅದು ಮೇಜು ಮತ್ತು ಬಡಗಿ. ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದ ಬಗೆ, ಹಿನ್ನೆಲೆ, ಸ್ಫೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಮೇಜು ಕುರ್ಚಿಗಳ ಮೂಲಕ ನಡೆಯೋ ತಾರತಮ್ಯ,  ಬಳೆಗಾರ್ತಿಯ ಲೋಕ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ಎಳೆಯೊಂದಿಗೆ ನವಿರಾಗಿ ಹೊಸೆಯುವ ವೈದೇಹಿ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗದಿದ್ದರೆ ಹೇಳಿ ಮತ್ತೆ. ಕುಂದಗನ್ನಡ ಇವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಆಳದಲ್ಲಿ ಸೆಲೆಯಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿ. ಕುಂದಾಪ್ರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದ್ರೆ ನಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ತಲುಪುವುದು ಕಷ್ಟ ಅಂತ ಒಮ್ಮೆ ವೈದೇಹಿ ಅವರಿಗೆ ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರು ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳಿದ್ರಂತೆ. ಅದನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿಸಿ ತೋರಿಸುವ ಹಟಕಟ್ಟಿ ಬರೆದು ಬೆಳೆದು ತೋರಿಸಿದ್ದು ಇಂದು ಎಲ್ಲರೆದುರಿಗಿರುವ ದೃಷ್ಟಾಂತ.

 

ವೈದೇಹಿಯವರ ಅಕ್ಕು ಕಥೆಯನ್ನಾಧರಿಸಿ ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಕಿರುಚಿತ್ರವಾಗಿ ಬಂದ ಅಕ್ಕುವನ್ನು ಕನಿಷ್ಟ ೪-೫ ಬಾರಿ ನೋಡಿ ಪ್ರತೀ ಬಾರಿಯೂ ಧನ್ಯತೆ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಕುಂದಾಪ್ರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಒಂತರಾ ಅರೆಪಿರ್ಕಿ ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳ ಕಥೆ. ಅದು ಟೆಲಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿತ್ತು. ಈಗ ಇವರ ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕೀಸು ಕಥೆಯನ್ನಾಧರಿಸಿದ ಸಿನೆಮಾ ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿಯವರ ಸಮರ್ಥ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಬರ್ತಾ ಇದೆ. ಅದು ಮುಂದಿನ ಮೇ ತಿಂಗಳು ತೆರೆ ಕಾಣುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಏನು ಮಾಡಲಿ ಅಂತಿರಾ…ಇದೆಯಲ್ಲ ವೈದೇಹಿ ಕಥೆಗಳ ಮಾಯಾಲೋಕ. ಅವರ ಕಥೆಗಳ ತಂಪಿನಲಿ ನಿಮ್ಮ ಈ ಬೇಸಿಗೆ ತಣ್ಣಗಾಗಲಿ ಎಂಬ ಹಾರೈಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ

                                                                     ವಿಜಯರಾಜ್ ಕನ್ನಂತ್

 

ಹೊರಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಂತೆ ಮಳೆ ಸುರಿದಿದ್ದು ಹೌದಾದರೂ..ತಂಪಾಗಿದ್ದು ಒಳಗೆ ರಸಧಾರೆಯಲಿ ಮಿಂದ ಮನಸು. ದೃಶ್ಯಕಾವ್ಯ ಅನ್ನೋ ಪದದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ನನಗಾಗಿದ್ದೇ ಆವತ್ತು – ಆ ಹೊತ್ತು. ಸರಿಸುಮಾರು ಎರಡು ಘಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ ಬಂದು ಮೂಕವಾಯ್ತು. ಯುಗವೊಂದು ಕ್ಷಣವಾದಂತೆ ಹೊತ್ತು ಜಾರಿಯೇ ಹೋಯ್ತು. ಹೊರಗೆ ಬಂದರೆ ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲಿನ ಮರದ ಹನಿ ಸೋಕಿ ಮೈ ಪುಳಕ – ಮನಸಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿದೇ ಹೋದ ಆ ಕ್ಷಣಗಳ ನೆನಪಿನ ಪಲುಕು-ಮೆಲುಕು. ಹೌದು.. ಮೊನ್ನೆ ಶನಿವಾರ (15 ಮಾರ್ಚ್) ಸಂಜೆ ರಂಗಶಂಕರದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ನಾಟಕವೇ ಮೂಕಜ್ಜಿಯ ಕನಸುಗಳು‘…

 ರಾಜಾರಾಂ ನಿರ್ದೇನಿರ್ದೆಶನದಲ್ಲಿ ಕಲಾಗಂಗೋತ್ರಿ ತಂಡದವರ ಮೂಲಕ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟಿ-ಮುಟ್ಟಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಯಾವುದೋ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಳು ಈ  ಮೂಕಜ್ಜಿ. ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪುರಸ್ಕೃತ ಕೃತಿಯಾದ ಕಾರಂತರ ಮೂಕಜ್ಜಿಯ ಕನಸುಗಳುರಂಗರೂಪಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗುತ್ತದಾ ಎನ್ನುವ ಕುರಿತು ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಶಂಕೆಯಿದ್ದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದು ಆವತ್ತು ಪರಿಹಾರವಾಗಿರಬೇಕು. ಅಷ್ಟು ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿ, ಸರಾಗವಾಗಿ ನವಿರಾದ ಹಾಸ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಮನಮುಟ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಹಾಗು ಕಲಾವಿದರ ಶ್ರಮ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಾರ್ಥಕ. ಆ ರಂಗವೈಭವಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ದೇಣಿಗೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಹಿರಿಮೆ – ಮಂದ್ರಸ್ಥಾಯಿಯ ಸಂಗೀತದ ಸುಧೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಮಿಗಿಲೆನಿಸುವ ರಂಗಸಜ್ಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಕಿನ ಚಿತ್ತಾರಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಬೇಕು.  

ಇಡೀ ನಾಟಕದ ಕೇಂದ್ರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ಪಾತ್ರಗಳು ಮೂಕಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಸುಬ್ರಾಯ ಮಾಣಿಯೇ ಆದರೂ ಸೀತೆ, ರಾಮಯ್ಯ, ನಾಗಿ, ಮಂಜುನಾಥ, ಅನಂತಯ್ಯ, ನಾಣಿ…ಹೀಗೆ ಕಥಾ ಹಂದರದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಅನೇಕ ಪಾತ್ರಗಳು ಸುತ್ತುತ್ತವೆ. ಕೋಟ ಕುಂದಾಪುರದ ಕಡೆಯ ಕುಂದಗನ್ನಡದ ಸವಿಗೆ ಕಲಶವಿಟ್ಟಂತೆ ಇರುವ ಕಾರಂತರ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸಂಭಾಷಣಾ ವಾಕ್ಯಗಳ ಹದ ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲ್ಲೂ ಸುರಳೀತ ಸಹಜವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ್ದು ಪ್ರದರ್ಶನದ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ. ನಾಟಕ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಇದೊಂದು ಪ್ರದರ್ಶನ ಎನ್ನಿಸದೆ, ನಮ್ಮ ಮುಂದೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಹಜ ಘಟನೆಯೋ ಅನ್ನಿಸುವಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಅವರ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಲ್ಲಿ ರಾಜಾರಾಂ ಅವರ ಶ್ರಮ, ಕಲಾವಿದರ ಪರಿಶ್ರಮ ಎದ್ದು ತೋರುತ್ತದೆ. ವಾಜಿಮಿ‘, ‘ಜಂಬರಇಂತಹ ಅಪರೂಪದ ಶಬ್ಧಗಳನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಸಹಜ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ್ದು, ಮೂಕಜ್ಜಿಯ ಕನಸಿನಲ್ಲೆಂಬಂತೆ ಮೂಡುವ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ರಂಗದ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಕ ಬೆಳಕು-ವಿನ್ಯಾಸಗಳ ಮಿಳಿತದೊಂದಿಗೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದು, ಪಾತ್ರದೊಳಗೆ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಚುರುಕು ಮಾತು, ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ನವಿರು ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರನ್ನಾಗಿಸಿದ ರಾಜೇಂದ್ರ ಕಾರಂತ್ ಎಂಬ ದೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ..ಪ್ರದರ್ಶನದ ಹೈಲೈಟ್ಸ್. ಮೂಕಜ್ಜಿಯ ಪಾತ್ರದ ಸವಾಲನ್ನು ಶೈಲ ಅವರು ನಿಭಾಯಿಸಿದ ರೀತಿ, ಸೀತೆಯ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ವಿದ್ಯಾರ ಲವಲವಿಕೆ, ಗಂಡ ಸುಬ್ರಾಯನೊಂದಿಗೆ ಸರಸ-ಜಗಳ, ರಾಮಯ್ಯ-ನಾಗಿ ಇವರ ಪಾತ್ರದ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು..ಹೀಗೆ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಮಿಗಿಲೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತೀ ದೃಶ್ಯ-ಮಾತು-ಅಭಿನಯಗಳಿಗೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ಹುರಿದುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಬೇಕೆ 

ಮನುಷ್ಯ ಉಳಿದು-ಅಳಿದು-ಬೆಳೆದು ಬಂದ ಕಥನ, ಅವನು ನಂಬಿದ ದೇವರು – ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಹಾಗು ಅದರ ಸುತ್ತ ಹಬ್ಬಿರುವ ವೇದಾಂತ-ದೃಷ್ಟಾಂತ, ಕಾಲಚಕ್ರದ ಉರುಳುವಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಳಿದ-ಬದಲಾದ ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಆಚರಣೆ, ನಂಬಿಕೆ..ಈ ರೀತಿ ಎಲ್ಲದರ ಕುರಿತೂ ಮೂಕಜ್ಜಿಗೆ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ. ಮೂಕಜ್ಜಿಯ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬೀಳುವ ಅನುಭವದ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲಾ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಕಾರಂತರ ಮನದ ಅಂತರ್ಮಥನದ ಮಾತುಗಳೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯಿಂದ, ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ ಅನುಭವದ ಮೂಸೆಯಲ್ಲಿ ಪುಟವಿಟ್ಟು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಸಂಕೀರ್ಣ ಸತ್ಯ, ಸೂತ್ರ, ತತ್ವಗಳನ್ನು ಸರಳೀಕರಿಸಿ ಹೇಳುವ ಪರಿ ಅನನ್ಯ. ಹೀಗೂ ಒಂದು ಚಿಂತನೆ- ಯೋಚನಾಕ್ರಮ ಇರಬಹುದಲ್ಲ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದರೆಘಳಿಗೆಯಾದರೂ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಬಲ್ಲುದು-ಕಾರಂತರ ಬರಹದ ತಾರ್ಕಿಕತೆಯ ತಾಕತ್ತು. ಅದನ್ನು ದೃಶ್ಯೀಕರಿಸಿದ ರಾಜಾರಾಂ ಮತ್ತು ಕಲಾಗಂಗೋತ್ರಿ ನಟನಾವರ್ಗದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚಿ ತಲೆಬಾಗಲೇಬೇಕು.  ಬಸ್ರೀಕಟ್ಟೆ ಬೂದಿಕಟ್ಟೆಯ ನಡುವಿನ ಬಾಳ್ ಕಟ್ಟೆ ಈ ಬದುಕುಎಂಬ ತತ್ವ ಇಡೀ ಜೀವನದ ಸಾರವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ದುಷ್ಟಶಿಕ್ಷಣವೇ ಅವತಾರಗಳ ಗುರಿಯಾದರೆ, ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದವನಿಗೆ ಈ ಬೃಹನ್ನಾಟಕದ ಗೊಡವೆ ಏಕೆ ಬೇಕು ಎಂಬ ಮೂಕಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಚಿಂತನೆಗೆ ದೂಡುತ್ತದೆ. 

ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿಮಿತದಲ್ಲಿಲ್ಲದಂತೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ªಮೂಕಜ್ಜಿ ಸುಬ್ರಾಯನ ಜೊತೆ ಮಾತನ್ನಾಡುವಾಗ ಅವಧೂತಳಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಲೋಕದ ರೀತಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುವ ಮೂಕಿಯ ಮನದಾಳದ ಮಾತುಗಳು, ಸ್ತ್ರೀ ದಿಟ್ಟತನದ ಪ್ರತೀಕವೋ ಎಂಬಂತೆ ಕೆಚ್ಚಿನಿಂದಲೇ ಬದುಕುವ ನಾಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಎದುರು ಕುಬ್ಜವೆನಿಸುವ ಮಂಜುನಾಥನ ಅಹಂಕಾರ, ಅನಂತಯ್ಯನ ಆಷಾಡಭೂತಿ ಸೋಗು… ಈ ಎಲ್ಲದರ ಹಿಂದಿರುವ ಕಾದಂಬರಿಯ ಆಶಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಿ ಪಡಿಮೂಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ತಾಕುತ್ತವೆ; ಹೊರ ಬಂದ ಮೇಲೂ ಎಡತಾಕುತ್ತವೆ.  

ಕರಾವಳಿಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಕಲೆ ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಏಕಮಾತ್ರ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತುರುಕಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವ ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ಅಂಬೆಯರ ದೃಶ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡಾ ಕತೆಯ ಹರಿವು ಮತ್ತು ಭಾವಕ್ಕೆ ಇದು ಅಗತ್ಯವಿತ್ತೇ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಮಿಕ್ಕಂತೆ ಯಾರೂ ಬೆರಳೆತ್ತಿ ತೋರಿಸುವಂತಹ ಒಂದೇ ಒಂದು ಲೋಪವೂ ಇರದೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಡುವಂತೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿತ್ತು. ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇರೆಯದೇ ಒಂದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿಸಿದಂತಹ ಮೂಕಜ್ಜಿಯ ಕನಸುಗಳುನೋಡಿ ಹೊರಬಂದಾಗ ಯಾವುದೋ ದಿವ್ಯ ಕನಸೊಂದು ನನಸಾದ ಅನುಭೂತಿ ಬಹುತೇಕರನ್ನು ಕಾಡಿದ್ದು, ನಾಟಕದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿ. ರಾಜೇಂದ್ರ ಕಾರಂತರ ಪಾತ್ರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡುವಾಗ ನಿರಂತರ 3 ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಅನುರಣಿಸಿದ ಚಪ್ಪಾಳೆಯ ಸದ್ದು- ಯಾವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲ ಅಂತ ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಒಂದೇ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ, ಸ್ವತಃ ಕಾರಂತರೇ ಒಂದು ವೇಳೆ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಆನಂದದ ಒಂದೆರಡು ಹನಿ ಅವರ ಕಣ್ಣಿಂದ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹೊರಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರಿನ್ನೇನು ಬೇಕು ಒಂದು ಪ್ರದರ್ಶನ ಸಾರ್ಥಕ- ಯಶಸ್ವಿ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು..ಅಲ್ವೇ