Archive for the ‘victory’ Category

images

ಬಹಳ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ… ಸರಿಸುಮಾರು 15 ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ,ಇದೇ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಬರಹವೊಂದನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ‘ಕ್ಷಿತಿಜ’ ಪಾಕ್ಷಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಸಿನಿಮಾ, ಪದಬಂಧ, ವಿಚಾರ, ಅನುವಾದ… ಹೀಗೆ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಬರೆದಿದ್ದೆ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬರೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಅನ್ನುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗಷ್ಟೇ ಪೀಯೂಸಿ ಮುಗಿಸಿ ‘ಎಂಗೋ ಮೊನ್ನೆ ತಾನೇ ಪೀಯೂಸಿ ಮುಗ್ಸವ್ರೆ… ಊರ್ ಹಾಳು ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ರೀಸರ್ಚು ನೆಡ್ಸವ್ರೆ’ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಬದಲು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸೇರುವ ಮುನ್ನಿನ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ನನ್ನೀ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಆ ಪತ್ರಿಕೆ ಒಂದು ವೇದಿಕೆ ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಬರಹಗಾರ ಆಗಬೇಕು, ಏನೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು. ಆ ವಯಸ್ಸೇ ಹಾಗೆ ಬಿಡಿ ಅಂತ ಷರಾ ಹಾಕಿ ಬಿಡಬಹುದಾದರೂ, ನನ್ನ ಕನಸಿದ್ದಿದ್ದು ಬರಹದ ಕುರಿತೇ. ಆಮೇಲೆ ಬದುಕಿನ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಪಯಣ ನನ್ನನ್ನು ಸಾಫ್ಟವೇರ್ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ನೂಕಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಆದರೂ ಬರೆಯಬೇಕೆನ್ನೋ ನನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಮನಸಿನ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮರ್ಮರಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಅದರ ಫಲವಾಗೇ ‘ಮನಸಿನ ಮರ್ಮರ’ ಬ್ಲಾಗ್ ಜನ್ಮ ತಳೆಯಿತು. ಬ್ಲಾಗೆನೋ ಶುರು ಆಯ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಏನು ಬರೆಯಲಿ? ಕಥೆ-ಕಾದಂಬರಿ ನನ್ನ ಈ ಜನ್ಮದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಹೊರಗೇ ಅನ್ನುವುದು ನನಗೇ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿಕರ ಅನ್ನಿಸುವ ಯಾವ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆಯಾದರೂ ಬರೆಯಲು ಶುರುವಿಟ್ಟೆ. ಹನಿಗವಿತೆ, ಸಿನಿಮಾ, ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಯಕ್ಷಗಾನ, ವಿಚಾರ, ಈದಿ ಅಮಿನ್, ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಚಯ ಹೀಗೆ ಭಿನ್ನ-ವಿಭಿನ್ನ ಬರಹಗಳ ಬರೆದು ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕೂಸಿಗೆ ಬಣ್ಣದ ಅಂಗಿ ತೊಡಿಸಿ ಕಂಡು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ತಾಯಿಯಂತೆ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆಗ ಶುರುವಾಯಿತು ಅಣಕ ಬರೆಯುವ ಗೀಳು. ಸರಿಸುಮಾರು 50 ಅಣಕಗಳನ್ನೂ ಬರೆದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಬ್ಲಾಗಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಅಣಕಗಳೇ ತುಂಬಿ ತುಳುಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಬೇರೇನಾದರೂ ಬರೆಯೋಣ ಅಂತ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದಿನ ಹುಮ್ಮಸ್ಸನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ಸಧ್ಯದ ನನ್ನ ಖಿನ್ನ ಮನೋಸ್ಥಿತಿಗೆ ಇದಾದರೂ ಒಂದು ಚೇತೋಹಾರಿ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದೀತೇನೋ ಅನ್ನುವ ದೂರದ ಆಶೆಯೊಂದಿಗೆ. ವರ್ತಮಾನದ ಭೂತಕ್ಕೆ ಭೂತದ ವರ್ತಮಾನ ಮದ್ದೆರೆದರೆ ಸಾಕು ಅನ್ನುವ ಸ್ವಾರ್ಥದೊಂದಿಗೆ 🙂

ಗೆಲುವು ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಇಷ್ಟ ಆಗೋಲ್ಲ ಹೇಳಿ? ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿಭೆ, ಶ್ರಮ, ಕೃಷಿ ಸಾರ್ಥಕ ಅನ್ನಿಸಬೇಕಾದರೆ ಗೆಲುವಿನ ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ಪತಾಕೆ ಪಟಪಟಿಸಲೇ ಬೇಕು. ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿ ಆದವರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಸಾಗಿ ಬಂದ ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳುಗಳ ಹಾದಿ, ಒಂದು ಹಿಡಿಯಷ್ಟು ಭರವಸೆಯನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿ, ಗೆಲುವಿನ ದಡ ಸೇರಿದಾಗ ಆಗುವ ಹಿತಾನುಭವ ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ಅರಿಯಬೇಕು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಚಿತ್ರನಟರವರೆಗೆ, ಕ್ರೀಡೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪರ್ವತಾರೋಹಿಗಳ ತನಕ, ಉದ್ಯಮಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಜಪಿಸುವುದು ಯಶಸ್ಸು-ಗೆಲುವಿನ ಮಂತ್ರವನ್ನೇ. ನಿಜವಾದ ಪರಿಶ್ರಮವಿದ್ದರೆ ಗೆಲುವು ಇಂದಲ್ಲಾ ನಾಳೆ ಕೈ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದು ಹಲವರ ಅಂಬೋಣ. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಗೆಲುವಿನ ಶ್ರೆಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟ, ಇಷ್ಟ ದೈವದ ಕೃಪೆಗೆ ಸಮೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಏನೇ ಇರಲಿ ಗೆಲ್ಲುವವನಿಗೆ ಸಾಧನೆಯ ನಂತರದ ಸಿಗುವ ತೃಪ್ತಿ, ಮಾನಸಿಕಾನಂದ ಇವುಗಳನ್ನು ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ

ಆದರೆ ಗೆದ್ದೆತ್ತಿನ ಬಾಲ ಹಿಡಿಯೋ ಚಾಳಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆ ಅಂದ್ರೆ, ಸೋತವರು ತೀರಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಗೆದ್ದವನು ಸೋತ, ಸೋತವನು ಸತ್ತ ಅನ್ನುವ ಮಾತಿನ ಹಾಗೆ ಅಥವಾ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವನಿಗೆ ಆಳಿಗೊಂದು ಕಲ್ಲು ಅನ್ನುವ ಮನೋಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿರುವ ಕಾರಣ, ಗೆಲುವನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ವೈಭವೀಕರಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಬೇರೂರಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇಂದಿನ ಫಾಸ್ಟ್ ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಯಾರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವೋ ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ಹೀರೋ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡು ಸರ್ವರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸೆ ಮನ್ನಣೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇಂದು ಗೆದ್ದವನು ನಾಳೆ ಸೋತನೋ, ಈ ಸೋತ ಉತ್ಸವ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ವಿಸರ್ಜಿಸಿ ಗೆದ್ದವನ ಬೆನ್ನು ಹಿಡಿವ ಮನೋಭೂಮಿಕೆ ನಮ್ಮದು. ನಿನ್ನೆ ಗೆದ್ದು ಇಂದು ಸೋತವನು ತನ್ನ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಲು ಪಟ್ಟ ಪರಿಶ್ರಮ , ಅವನು ಕ್ರಮಿಸಿ ಬಂದ ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ ಹಾದಿ ಇವೆಲ್ಲಾ ನಗಣ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟು, ಇಂದು ಗೆದ್ದವನಿಗೆ ಜೈ ಜೈ ಎನ್ನುವವರೇ ಎಲ್ಲ. ಈ ಮಾತು ಎಲ್ಲ ರಂಗಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕುದುರೆ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೋ ಅದರ ಬಾಲಕ್ಕೆ ದುಡ್ಡು ಕಟ್ಟುವ ಬಾಜಿಗಳಂತೆ ಗೆದ್ದವರಿಗಷ್ಟೇ ಮಣೆ-ಮನ್ನಣೆ. ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆ ಮುಖ್ಯ ಗೆಲುವಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸಲು ಹೇಳುವ ರೂಡಿ ಇದೆಯಾದರೂ, ಅದು ಕೇವಲ ಬಾಯುಪಚಾರದ ಕ್ಲೀಷೆ ಆಗಿ ಉಳಿದಿದೆ. 2 ಸರಣಿ ಸೋತಾಗ ಧೋನಿಯನ್ನು ಹಿಗ್ಗಾ-ಮುಗ್ಗಾ ಉಗಿದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ ಮತ್ತೆ ಧೋನಿ ಗೆಲುವಿನ ಹಾದಿ ತುಳಿದದ್ದೇ ತಡ ಹಾಡಿ ಹೊಗಳುತ್ತಿವೆ. ನನ್ನ ಅನುಮಾನ ಯಾ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಷ್ಟೇ. ಎಲ್ಲರೂ ಎಂದಿಗೂ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯವಷ್ಟೇ? ಹಾಗಾಗಿ ಸದಾ ಗೆದ್ದೆತ್ತಿನ ಬಾಲ ಹಿಡಿಯುವ ಧೋರಣೆ ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಮಾತು ಅತ್ಲಾಗಿರಲಿ, ಇನ್ನೂ ಕೇಜಿ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ತೆರಳುವ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮಗುವಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಅಂಕ ಪಡೆಯಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಒತ್ತಾಯದ ಹೇರಿಕೆ ಮಾಡುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಈ ಗೆಲುವಿನ ಹಪಾಹಪಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ ಅಂದರೆ ಇದರ ಸೂಕ್ಷ್ಮದ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತದೆ.

ರೇಸು ಕುದುರೆಗಳೇನೋ ಇರುವುದೇ ಓಡಲು. ಓಟವೇ ಅದರ ಸರ್ವಸ್ವ. ತೀರಾ ನಾವೂ ಕೂಡಾ ಈ ಪರಿಯ ರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಳೆದು ಕೊಳ್ಳುವುದು ಜೀವನವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಮಧುರ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಅನ್ನುವ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ನಮಗಿಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಸೋತರೆ ಏನು? ನಾಳೆ ಎನ್ನುವುದು ಇದೆಯಲ್ಲ. ಗೆಲುವೆಂಬುದು ಯಾರಪ್ಪನ ಮನೆಯ ಗಂಟೂ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡರೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸುವುದು ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಗೆಲುವು ನೀಡುವ ಉನ್ಮಾದ, ಮನ್ನಣೆ, ಕೀರ್ತಿ ಇವುಗಳ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಯಾನಿಮಿತ್ತ ಕರ್ಮಗಳ ಮರೆತು ನಾವು ಕಳೆದು ಹೋಗಬಾರದಷ್ಟೇ? ನಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮ-ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಗೆಲುವು ಎಂದಿಗೂ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗದು.