Posts Tagged ‘ಕನಸು’

ಕಣಮಾತ್ರವಾಗಿರುವ
ಕನಸಿನ ಕಿಡಿಯೊಂದು
ಕೈಯಿರದ ಕಾಲಿರದ
ಕಲ್ಪನೆಯಲಿ ಕುಡಿಯೊಡೆದು
ಕವಲಾಗುವುದ ಕಂಡು
ಕುಹಕವಾಡಿದವರೇ

ಕತ್ತಲೆ ಕೋಣೆಯ ಕೂಪದಲಿ
ಕಲಾವಿದನ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸಿನಲಿ
ಕುಳಿತಿರುವ ಕರಿಚುಕ್ಕಿಯೇ
ಕುಂಚದಲರಳಿ ಕಲಾಕೃತಿಯಾಗಿ
ಕಳೆಗಟ್ಟುವುದ ಕಂಡು
ಕೌತುಕದಿ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿದರು !

ಕಲೆಯಿರಲಿ… ಕಲ್ಪನೆಯಿರಲಿ
ಕಸುವಿರುವುದು
ಕಾಣುವ ಕಣ್ಣುಗಳ ಕುತೂಹಲದಲಷ್ಟೇ
ಕಾಪಿಡಬೇಕಿರುವುದು
ಕನಸಿನ ಕುಡಿಯೊಂದನಷ್ಟೇ
ಕವಿದಿರುವ
ಕತ್ತಲಳಿದು ಕಿರಣವಾಗಲು ಕಾಯಬೇಕಷ್ಟೇ !!

Advertisements

 

ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯವರಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಬಂಧು ಮಿತ್ರರು, ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿ ಅಭ್ಯಾಗತರಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ನೀನು ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಏನಾಗ್ತೀಯಾ? ಅಂತ. ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ ಇರುವ ಕಲ್ಪನೆ, ದೊಡ್ಡವರು ಹೇಳಿದ್ದು-ಕೇಳಿದ್ದು, ಟಿ.ವಿ. ಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಳೆದಂತಹ ಒಂದು ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ನಾನು ಪೈಲಟ್ ಆಗ್ತೀನಿ, ಸಿನೆಮಾ ಹೀರೋ ಆಗ್ತೀನಿ, ಡಾಕ್ಟರ್, ಸೈನಿಕ, ಮೇಷ್ಟ್ರು ಆಗ್ತೀನಿ, ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ… ಹೀಗೆ ತರಹೇವಾರಿ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ನಾವು ನೀವೆಲ್ಲಾ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತೀವಿ. ಯಾವ ಆಧಾರವೂ ಇಲ್ಲದ ಆ ಬಾಲಿಶ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ತಕ್ಕುದಾದ ಆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗೇನೂ ಪರಿಗಣಿಸದೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬುದ್ಧಿ ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲಾ ಬದುಕಿನ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದಂತೆಲ್ಲಾ, ನಾನೇನು ಆಗಬೇಕು ಎಂಬ ಕನಸೊಂದು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮನಸಿನ ಗೂಡಿನೊಳಗೆ ನುಸುಳಿ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಯಾರೆಲ್ಲರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕೈಗೂಡಿ ತಾವು ಬಯಸಿದ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೂ ಕನಸಂತೂ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿರುತ್ತದೆ.

 

ಇಂತಹ ಕನಸೊಂದನ್ನು ನಾನೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನಾನು ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಬೇಕೆಂಬುದೇ ಆ ಹೆಬ್ಬಯಕೆ. ಆದರೆ ಪಿಯೂಸಿ ಮುಗಿದಾಕ್ಷಣ ಮುಂದೇನು ಎಂದು ಎಲ್ಲಾ ಹೆತ್ತವರು ಚಿಂತಿಸುವಂತೆಯೇ ನನ್ನ ಮನೆಯವರೂ ಚಿಂತಿಸಿ ತಳೆದ ನಿರ್ಧಾರದ ಫಲವಾಗಿ, ಬಂಧು ಮಿತ್ರರ ಒತ್ತಾಸೆ ( ಒತ್ತಾಯದ ಆಸೆ? )ಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಾನು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್‌ಗೆ ಸೇರಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸೇರುವ ಮೊದಲು ಸಿಕ್ಕಿದ ೪ ತಿಂಗಳ ಬಿಡುವಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನಾಸೆಗೆ ಇಂಬುಕೊಡುವ ಅವಕಾಶವೊಂದು ಒದಗಿ ಬಂತು. ನನ್ನ ಮಾವ ಆಗ ಉಡುಪಿಯಿಂದ ಹೊರಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಿತಿಜ ಅನ್ನುವ ಪಾಕ್ಷಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಆಸೆಗೆ ನೀರೆರೆಯುವಂತಹ ಉತ್ತಮ ಅವಕಾಶ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಒದಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಸಿನೆಮಾ, ಕ್ರೀಡೆ, ರಾಜಕೀಯ, ಚಿಂತನೆ, ಅನುವಾದ, ಪದಬಂಧ, ವಿಶಿಷ್ಠ-ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನುವ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಅಂಕಣ.. ಇವೆಲ್ಲದನ್ನು ಬರೆಯುವ ಸದಾವಕಾಶ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗದೇ ಹೋದರೂ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಾದೆನಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.

 

ಮುಂದೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್‌ನ ತಿರುಗಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ನಡುವೆ ಉದಯವಾಣಿಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಕ್ರೀಡಾ ಬರಹ ಪ್ರಕಟವಾದದ್ದೇ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಏಕೈಕ ಪ್ರಯತ್ನ. ಮುಂದೆ ಪದವಿಯ ನಂತರ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡು ಈಗಾಗಲೇ ಸುಮಾರು ಐದೂವರೆ ವರ್ಷ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಈ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕುರಿತು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ನಿರಾಸೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಸಮಾಧಾನದ ಒಂದು ಎಳೆ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನದಲ್ಲದ ಮಾಧ್ಯಮವಾದ ಹನಿಗವನ, ಅಣಕವಾಡು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಬರೆದು ನನ್ನ ಮಿತ್ರ ಮಣಿಕಾಂತನಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲೇ ಬರೆದು ಕಳಿಸುತ್ತಲಿದ್ದೆ. ಅದು ಆಗೀಗ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೂ ಅಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೂ ಇತ್ತು. ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಾಗಿಸಿ ಅಂತರಂಗದ ಆಪ್ತಸ್ವರ ಅನ್ನುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಅದೂ ಕೂಡಾ ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಲೇಖಕರಾದ ವಸುಧೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಆಲೂರರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ. ಈ ಸಂಕಲನ ಅಚ್ಚಾಗಿ ಹೊರಬಂದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲ್ರಿ ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಪ್ರಕಾರವಾದ ಗದ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಕೈ ಆಡಿಸಬಾರದು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಬರೆದರೆ ಪ್ರಕಿಟಿಸೋದು ಹೇಗೆ ಅಂತ ಎಣಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳ ಪಟ್ಟಿಯೊಂದು ಈ-ಮೇಲ್ ಮೂಲಕ ಬಂದಿತ್ತು. ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಬಳ್ಳಿಯೇ ಬಂದು ಕಾಲಿಗೆ ತೊಡರಿದಂತಾಯಿತು. ಸರಿ ಶುರುವಾಯ್ತು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನ ಬರವಣಿಗೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲನೇ ಬರಹವಾಗಿ ರಂಗಶಂಕರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಮೂಕಜ್ಜಿಯ ಕನಸುಗಳು ನಾಟಕದ ವಿಮರ್ಶಾರೂಪದ ಲೇಖನ ಬರೆದೆ. ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಬರಹ ಸನ್ಯಾಸದ ವ್ರತ ಕೊನೆಗೂ ಮುರಿಯಿತು. ಈ ಬ್ಲಾಗಿನ ಪಯಣ ೩ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲೇ ಅನೇಕ ಹೊಸ-ಹೊಸ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿತು. ಈ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಲ್ಲೇ ನಮ್ ಕುಂದಾಪ್ರ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಎಂತಾರೂ ಬರೀದಿದ್ರೆ ಹ್ಯಾಂಗೆ ಅಂತೇಳಿ ಕುಂದಾಪ್ರ ಕನ್ನಡ ’http://kundaaprakannada.wordpress.com ಅನ್ನೋ ಬ್ಲಾಗ್ ಕೂಡಾ ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆ.

 

ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಕಂಡ ಕನಸೊಂದು ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೈಗೂಡುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಧಾನವಿದೆ. ನೀವು ಓದಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ನಾಲ್ಕು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ರೆ ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಬರೆದೇನು. ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತೋರಿಸಿದರೆ ತಿದ್ದಿಕೊಂಡೇನು.. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ..

            ವಿಜಯ್‌ರಾಜ್ ಕನ್ನಂತ್

 

 

ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗೆ ಮಲಗಿರುವ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ. ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೊಂದು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಗೂಡಿನಂತಹ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಮನೆ. ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಹೊನ್ನಿನಂಗಡಿಯ ಕೆಲಸ. ಇಚ್ಛೆಯನರಿತು ನಡೆವ ನೆಚ್ಚಿನ ಹೆಂಡತಿ ರಾಧಾ. ಇವಳು ಅಪ್ಪಟ ಮದರಾಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಗೃಹಿಣಿ. ಇದು ಸ್ವಾಮಿ ಅನ್ನೋ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರಿಯನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಯೋಡೇಟಾ. ಅಪ್ಪಟ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗೀಯ ದಂಪತಿಗಳ ಬದುಕಿನ ನೋಟ. ಮುದ್ದು ಕುವರನೊಬ್ಬ ಜನಿಸಿ ಬದುಕಾಯ್ತು ಸುಂದರ ಹೂದೋಟ. ಮಗುವಿನ ಭವಿಷ್ಯದ ಸುತ್ತ ದಂಪತಿಗಳ ಕನಸಿನ ಓಟ.

 

ಸ್ವಾಮಿಯ ಬಡತನದ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೊಂದು ಕನಸಿದ್ದಿತ್ತು. ಒಂದು ತೂಗು ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಸುಖಾಸೀನನಾಗುವ ಬಯಕೆ ಮನಸಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿರುತ್ತೆ. ಅಂತಹ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಮಗು ಮನಸಿನ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಆ ಕುರ್ಚಿಯ ಕನಸು ಕಚ್ಚುತ್ತಿರುತ್ತೆ. ಅದರ ಬೆಲೆ ಮಾತ್ರ ಇವನ ಸೀಮಿತ ಆದಾಯದ ಪರಿಧಿಯೊಳಗೆ ಬರದೆ ಕನಸಿನ ಬಲೂನಿಗೆ ಸೂಜಿ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿರುತ್ತೆ. ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತೆ ಸ್ವಾಮಿ-ರಾಧಾರ ಬದುಕಿನ ಪಯಣ.

 

ಟಿ.ವಿ.ಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ವರದಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮಗುವಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಳ್ಳಿಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಾದರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯದೇನೋ ಅನ್ನೋ ದಿಗಿಲು ರಾಧೆಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ, ಈ ಕುರಿತು ಆಕೆ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ, ಗೂಡು ಬಿಟ್ಟು ದೂರದ ಮುಂಬೈಗೆ ಹಾರಿ ಹೋಯ್ತು ಈ ಹಕ್ಕಿ ಜೋಡಿ. ತನ್ನ ಚೂಟಿತನದ ಮಾತುಗಳು, ಮುಗ್ಧ ತೊದಲ್ನುಡಿಯ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿ ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲರ ಮನ ಗೆಲ್ಲುವ ಮಗ ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿದಾಗ ಸ್ವಾಮಿ ದಂಪತಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ಶಿಖರ ಹತ್ತಿದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಒಂದು ಕೈ ಮೇಲಿನ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದಷ್ಟೇ ಖುಶಿ. ಟಿ.ವಿ.ಯಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾವನ್ನು ಕಂಡ ಮಗ ತಾನೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ , ನಿನ್ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸ್ಕೊಂಡು ಕರ್ಕೊಂಡೋಗ್ತೀನಿ ಅಂತಾ ನುಡಿದದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಧಾಳ ಕನಸಿನ ರೆಕ್ಕೆಗೆ ಗರಿ ಮೂಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತೆ.

 

ಈ ನಡುವೆ ಕುರ್ಚಿಯ ಕನಸಿನ ಗೀಳು ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಎಟುಕಿಗೆ ನಿಲುಕದ ಕಾರಣ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ನಿರುದ್ವಿಗ್ನನಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಪ್ನ ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಬ್ರೇಕ್ ಬೀಳೋದು ರಾಧಾಳ ಖಾಯಿಲೆಯಿಂದಾಗಿ. ಸ್ವಾಮಿ ಆಸೆಯಿಂದ ಗೋಲಕಕ್ಕೆ ಹಾಕಿಟ್ಟ ೫ ರೂಪಾಯಿಯ ನಾಣ್ಯಗಳ ಮೊತ್ತ ಕೂಡಾ ರಾಧಾಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಸಾಲದೆಂದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಸ್ವಾಮಿ ಓವರ್‌ಟೈಮ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ದುಡ್ಡು ಜೋಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೇನು ನಾಳೆ ಆಪರೇಷನ್ ಅಂತನ್ನುವಾಗ ಸ್ವಾಮಿಯ ಹಣದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಹಣ ಮಂಗಮಾಯ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯ್ತು ಆ ಹಣ, ರಾಧಾಳ ಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಯ್ತು, ಮಗನ ಅಮೇರಿಕಾ ಯಾತ್ರೆಯ ಅವಳ ಕನಸು ಕೊನೆಗೂ ಇಡೇರಿತೆ, ಹಾಗಾದ್ರೆ ಸ್ವಾಮಿಯ ಕುರ್ಚಿಯ ಕಥೆ ಏನು…ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಇನ್ನೂ ನೋಡಿಲ್ಲವಾದರೆ ಈಗ ಮೋಸರ್ ಬೇರ್ಸಿ.ಡಿ ಯಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಚಿತ್ರದ ಹೆಸರು ಸ್ವಾಮಿ.

 

ಕೊರಿಯೋಗ್ರಾಫರ್ ಗಣೇಶ್ ಆಚಾರ್ಯ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಈ ಚಿತ್ರ ತನ್ನ ವಸ್ತು ಮತ್ತು ಅದರ ಮನಮುಟ್ಟುವ ನಿರೂಪಣೆಯ ದೆಸೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯ ಯಾವುದೋ ತಂತುವನ್ನು ಮೀಟುವಲ್ಲಿ ಸಫಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗೀಯ ಜನರ ಕನಸು, ಅದು ನನಸಾಗುವತ್ತ ಸಾಗುವ ಬದುಕಿನ ಪಯಣದ ತಿರುವುಗಳು, ಕುಟುಂಬವೊಂದರ ಸುತ್ತ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುವ ಈ ಸರಳ ಕಥಾವಸ್ತು ಕಿವಿಗೆ ಹಿತವೆನಿಸುವ ಹಾಡು, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬದಂತಾ ದೃಶ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಆಯಮವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕಾರಣ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿಯ ಕುರ್ಚಿಯ ಕನಸನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯನ ಮಹದಾಶೆಯೊಂದರ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಕನಸಿನ ಸುತ್ತ ಸಾಗುವ ನಮ್ಮದೇ ಬದುಕಿನ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಡಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರತೀಕವಾದರೆ, ಆತನ ಕುರ್ಚಿಯ ಆಸೆ ನಮ್ಮ ಕನಸು ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಸಮೀಕರಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದರೆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯದೆ ಆದ ಹೊಸ ರೂಪ ಆಯಾಮ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಈ ಪಯಣದ ಏರು-ಪೇರು, ಹಾದಿಯ ತಿರುವುಗಳು….ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡಿಸುತ್ತವೆ.

 

ಸಿದ್ಧ ಸೂತ್ರಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗದ ಒಂದು ಸರಳ ಸುಂದರ ಚಿತ್ರ ನೋಡುವ ಆಸೆ ಇದ್ದರೆ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. ವಿಭಿನ್ನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿ ಮನಸೂರೆಗೊಳ್ಳುವ ಮನೋಜ್ ಬಾಜ್‌ಪೇಯಿ ಖಂಡಿತ ನಿಮಗಿಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅಪ್ಪಡಿಯಾ ಅನ್ನುವ ಅಪ್ಪಟ ಮದ್ರಾಸಿ ಗೃಹಿಣಿ ಜೂಹಿಯ ಅಭಿನಯ ಕೂಡಾ ಆಹ್ಲಾದ ತರುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಸ್ವಾಮಿ ನೋಡಿ… ಆಮೇಲೆ ಹೇಗಿದೆ ಹೇಳಿ.

ಕನಸು ಕಾಣೋಣ ಬನ್ನಿ…

Posted: ಮಾರ್ಚ್ 26, 2008 in ವಿಚಾರ
ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು:,

ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಾಣದವರು ಯಾರಾದರು ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇದ್ದಾರೆಯೇ? ಅರಿವು ಮೂಡಿದಂದಿನಿಂದ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳುವ ತನಕ ಕನಸುಗಳ ಕಟ್ಟಿ, ಕಟ್ಟಿದ ಕನಸುಗಳ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ -ಬೇಟೆಯಾಡುತ, ಕೈಗೂಡಿದರೆ ಹಿಗ್ಗುತ, ಕೈ ಜಾರಿದರೂ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ ಸಾಗುವುದೀ ಸ್ವಪ್ನಲೋಕದ ಪಯಣ. ಕನಸುಗಳು ಕೈಗೂಡದೆ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಬೇಸರ ಮೂಡಿ ಆಶಾವಾದದ ಸೆಲೆ ಇಂಗಿ ಹೋದಾಗ, ಹೊಸ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳು ನವ ಚೈತನ್ಯವ ಮೂಡಿಸಿ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹದ ಚಿಲುಮೆಯನ್ನು ಚಿಮ್ಮಿಸುತ್ತವೆ. ಬದುಕೆಂಬ ಕ್ಯಾನ್‌ವಾಸ್ ಮೇಲೆ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಕನಸುಗಳು ಮೂಡಿಸುವ ಚಿತ್ತಾರಗಳು ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗೆಗೆ ಉತ್ಸಾಹ ಮೂಡಿಸಿ, ತನ್ಮೂಲಕ ಬಾಳಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಆಯಾಮ ಒದಗಿಸುವ ಟಾನಿಕ್ ಅಂದ್ರೂ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ.

ಕನಸುಗಳನ್ನು ನಾವು ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಕಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ- ಗತಿ, ಮನೋಗತಿ, ರುಚಿ-ಅಭಿರುಚಿ, ಆಸೆ-ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳ ತಳಪಾಯದ ಮೇಲೆ ವಿವಿಧ ವಿನ್ಯಾಸಗಳ ಸ್ವಪ್ನ ಸೌಧದ ನಕಾಶೆ ಮನಸಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಕಂಡ ಕನಸಿನ ಸಾರ್ಥಕತೆ – ಔಚಿತ್ಯ ಅಡಗಿರುವುದು- ಕನಸನ್ನು ಕೈಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ. ಬರೇ ಕನಸು ಕಂಡರಷ್ಟೇ ಸಾಲದು; ಅದು ನಮ್ಮ ಇತಿಮಿತಿಯ ಪರಿಧಿಯೊಳಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೊಳಗೆ ಫಲ ಕೊಡುವುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ತೀರಾ ಅಗತ್ಯ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಅದು ನಮ್ಮ ನಿಲುಕಿಗೆ ಹೊರತಾದುದಾದರೂ..ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಮೇರೆಗಳನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡಾದರೂ ಕನಸನ್ನು ಕೈವಶ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು-ಛಲ ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಆಶಾಭಂಗವಾಗುವುದು ತಪ್ಪಿ, ಕನಸು ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗದೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯಬಲ್ಲುದು.

ಕನಸುಗಳಿಲ್ಲದ ಜೀವನ ರಸಹೀರಿ ಬಿಸಾಡಿದ ಕಬ್ಬಿನ ಜಲ್ಲೆಯಂತೆ ಎನ್ನುವ ಮಾತಿದ್ದರೂ ಕೂಡಾ, ಸ್ವಪ್ನಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೇ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾ, ಜೀವನ ನಿಮಿತ್ತ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಕೂಡಾ ಮರೆತು, ಹಗಲುಗನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆಯುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಕನಸು ಸಾಕಾರಗೊಂಡಾಗ ದೊರಕುವ ಅಮಿತಾನಂದದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರೆತು ಕುಳಿತರೆ ಬದುಕು ಹಳಿ ತಪ್ಪುವುದು ಖಂಡಿತ. ನಮ್ಮ ಕನಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲದ ಬಡಾಯಿಕೊಚ್ಚುವ ಬದಲು, ಎಲೆ ಮರೆಯ ಕಾಯಿಯಂತೆ ಇದ್ದು ನಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಜೈತ ಯಾತ್ರೆ ಮುನ್ನಡೆಸಿದರೆ, ನಾವು ಬಯಸುವ ಮನ್ನಣೆ, ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪಡೆದರೇನೆ ಸಮಂಜಸ ಅಲ್ಲವೇ?

ಕನಸುಗಳು ನಮ್ಮ ಸುಂದರ ಭವಿತವ್ಯದ ತಳಹದಿಗಳೇ ಆದರೂ, ನಮ್ಮ ಆಸೆ ಕೈಗೂಡದಾದಾಗ ಆಕಾಶವೇ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಂತೆ, ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿದೇಹೋಯಿತು ಎಂಬಂತಾಡುವುದು ಕೂಡ ಸರಿಯೆನಿಸಲಾರದು. ಸ್ವಪ್ನವು ವಾಸ್ತವವಾಗುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೆಷ್ಟೇ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹಾ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರತಿಕೂಲ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳೋ ಅಥವಾ ಅದೃಷ್ಟವು ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದಲೋ ಕನಸು ಮುರಿದುಬೀಳಬಹುದು; ತತ್‌ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಕೀಳರಿಮೆ , ಹಿಂಜರಿಕೆ ಮನಸಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಖಿನ್ನತೆ ಆವರಿಸಲೂಬಹುದು. ಹೀಗಾಗದಂತೆ ಮನಸಿನ ಮೇಲೆ ಹತೋಟಿ ಸಾಧಿಸಿ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಬೇಕಾದುದು ತೀರಾ ಅವಶ್ಯ. ಕನಸ್ಸಿನ ಸೌಧವೊಂದು ಕುಸಿದಾಗ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸದೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನ ಎಡವಿದ್ದೆಲ್ಲಿ ಎಂದು ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿ, ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಪಯಣದ ದಾರಿ ಸಾಗಬೇಕು. ಕನಸು ಕಾಣುವುದು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಶಕ್ತಿ ಮೀರಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ; ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಎಂಬ ನಿರಾತಂಕ- ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಖಿನ್ನತೆಯಿಂದ ವೃಥಾ ಬಳಲುವುದು ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಹೊಸ ಕನಸು ಕಾಣಲು ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಮೂಡುತ್ತದೆ.

ಸುಮ್ಮನೆ ಅರ್ಥಹೀನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ವ್ಯರ್ಥ ಆಸೆಗಳನ್ನುಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗಗನ ಕುಸುಮವನ್ನು ಬಯಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಕೈಗೆಟುಕುವ ಸ್ವಪ್ನಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ಬದುಕಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ರೂಪು ಕೊಟ್ಟು, ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಮುನ್ನೆಡೆಯುವ ಹಾದಿ ಒಳಿತು. ಕನಸುಗಾರರಾಗುವ ಜೊತೆಗೇ, ಆ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನನಸಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೇಕಾದ ತಾಳ್ಮೆ, ಪ್ರಯತ್ನಶೀಲತೆ,ದೃಢನಿಶ್ಚಯ, ಪ್ರಸಂಗಾವಧಾನತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಮಿತಿಗಳನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಾತುರ್ಯ, ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವವರೇ ಬಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಪರಿಮಿತಿಯೊಳಗೇ ಸಾಧಿಸಿ ತೋರಿಸಿದರೆ..ಗಗನ ಕುಸುಮವೂ ಧರೆಗಿಳಿದೀತು. ಜೀವನೋತ್ಸಾಹವ ತೊರೆದು ವಿರಾಗಿಯಂತೆ ಬಾಳುವುದರ ಬದಲು ಕನಸುಗಳ ರಂಗು ತುಂಬಿ ಜೀವನ ಸಾರ್ಥಕತೆಯತ್ತ ಮುಂದಡಿಯಿಡುವ ಧನಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಆಶಾವಾದಿ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮ-ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರದ್ದೂ ಆಗಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸೋಣವೇ?