Posts Tagged ‘ನಂಬಿಕೆ’

 

ಈ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆಯ ದುನಿಯಾವೇ ವಿಚಿತ್ರ ಕಣ್ರಿ….ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಯೋಗರಾಜ ಭಟ್ಟರ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಉದ್ಧರಿಸಿದ ಮಳೆಯಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯದ ರೈತರಿಗೆ ಕೈಕೊಟ್ಟ ಮಳೆ. ಶುರುವಿನಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಕರಾವಳಿ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಮಳೆ ಸುರಿದಿದ್ದು ಬಿಟ್ರೆ ಮಿಕ್ಕಂತೆ ರಾಜ್ಯದ ಉಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಸ್ಥಿತಿ ದೇವರಿಗೇ ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೋಡ ಬಿತ್ತನೆಯಂತಹ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಮಳೆ ಬರಿಸುವ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ, ಕಪ್ಪೆ ಮದುವೆಯಂತಹ ಸುದ್ದಿಗಳೂ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಹಬ್ಬಿರುವ ಕೆಲವು ವಿಚಿತ್ರ ನಂಬಿಕೆಗಳತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸೋಣ

 

  • ಅವಿಭಜಿತ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಸೆಗಣಿ ಸಾರಿಸಿ, ಪೊರಕೆಯನ್ನು ತೊಳೆದು ಮನೆಯ ಮಾಡಿನ ಕೆಳಗಿಟ್ಟರೆ ಮಳೆ ಬರುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದೊಂದು ಪ್ರತೀತಿ.
  • ಮಳೆಗಾಗಿ ದೇವರಿಗೆ ಎಳನೀರು(ಸಿಯಾಳ) ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡುವ ಕ್ರಮವೂ ಅವಿಭಜಿತ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕೆಲವೆಡೆ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ.
  • ಕೊಲಬಾ (ರಾಯಗಡ) ಜಿಲ್ಲೆಯ ಒಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಲ್ಲೊಂದನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿದರೆ ಮಳೆ ಬರುತ್ತದೆನ್ನುವುದೊಂದು ನಂಬಿಕೆ
  • ಅದೇ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಚೆವುಲ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ರಾಮೇಶ್ವರ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ, ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆಗಾಗಿ ಇಟ್ಟಿರುವ ಮೂರು ಕೊಡಗಳಿದ್ದು, ಕ್ಷಾಮ ಬಂದಾಗ ಮಳೆಗಾಗಿ ಇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕೊಡದ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಮಳೆ ಬರಿಸಲಾಗುತ್ತದಂತೆ.
  • ಭಿಲ್ಲ ಜಾತಿಯ ಹೆಂಗಸರು ನೆರೆಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಎಮ್ಮೆಯನ್ನು ಎಳೆದುತಂದು ಕಾಳಿಗೆ ಬಲಿ ಕೊಡುತ್ತಾರಂತೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಕಾಳಿ ಸಂಪ್ರೀತಳಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಸುವಳೆಂದು ಅವರ ನಂಬಿಕೆ
  • ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಪಂಜಾಬ್‌ನ ಕೆಲವು ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿದೆ. ಕೋಪಿಷ್ಟ ಹೆಂಗಸರನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿ, ನಿಂದಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸಿದರೆ ಮಳೆ ಬರುತ್ತದೆನ್ನುತ್ತಾರವರು
  • ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ತೀರ್ಥರಾಮೇಶ್ವರ , ಮರವಂತೆಯ ಮಾರಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದರಿಂದ ಮಳೆ ಬರುತ್ತದೆಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ
  • ಟಿಬೆಟ್‌ನ ಲಾಮಾಗಳು ಕೆಂಪು ಚೀಲವನ್ನು ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಜಾಗಟೆ ಬಡಿಯುತ್ತಾ, ಮಂತ್ರ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿ ಮಳೆರಾಯನನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರಂತೆ
  • ಬ್ರಾಹುಯಿ ಜನಾಂಗದ (ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ಥಾನ) ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಗುಪ್ತವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಕಾಣದಂತೆ ವೀರಗಚ್ಛೆ ಹಾಕಿ ತಲೆ ಕೆದರಿಕೊಂಡು ಮೈಯಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಬರುವಂತೆ ಮುಳ್ಳುಗೋಲಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಮಳೆಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ.
  • ತೊನ್ನಾಗಿರುವವರು ಯಾರಾದರೂ ಸತ್ತರೆ ಅವರ ಶವವನ್ನು ಹೂಳಿದರೆ ಮಳೆ ಬರೋಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ನಂಬಿಕೆ ಕೆಲವು ಕಡೆ ಇದೆ. ಆ ಶವವನ್ನು ತೆಗೆದು ಸುಟ್ಟರೆ ಮಳೆ ಬರುತ್ತದೆನ್ನುವುದು ಅವರ ನಂಬಿಕೆ

 

ಈ ನಂಬಿಕೆಗಳೇನೇ ಇದ್ದರೂ ಮಳೆರಾಯನ ಮುನಿಸಿಗೆ ಕಾರಣ ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ ಬಿಡಿ. ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಸಿದ ವಿಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಸಿಗಲೇಬೇಕಲ್ಲವೇ. ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಮತೋಲನ ಹದಗೆಡಿಸುವ ಚಟುವಟಿಕೆ ಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಇನ್ನೇನೋ ಮಾಡಿ..ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸರಿಪಡಿಸಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿದೆ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಮುನಿಸು ತೊರೆದು ಪ್ರಕೃತಿ ದೇವಿ ಒಲಿಯಲಿ, ಮಳೆ ಹೊಯ್ದು, ಹೊಳೆ ಹರಿದು ಎಲ್ಲ ಹಸನಾಗಲಿ ಅನ್ನೋದು ಹಾರೈಕೆ.

 

( ನಂಬಿಕೆಗಳ ಕುರಿತು ಮಾಹಿತಿ ವಿವಿಧ ಮೂಲಗಳಿಂದ )

 

 

ಯಾವ ಸಂಬಂಧವನ್ನೇ ಆಗಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನಿರುಕಿಸಿದರೆ ಗೊತ್ತಗುತ್ತೆ ..ಆ ಸಂಬಂಧ ನಂಬಿಕೆ ಅನ್ನೋ ಅಡಿಪಾಯದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುತ್ತೆ. ನಂಬಿಕೆ ಕುಸಿಯಿತೋ, ಸಂಬಂಧದ ಮಹಲು ಪತರಗುಟ್ಟಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಮನೆ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದಿರುತ್ತದೆ. ಆಮೆಲೆ ಉಳಿಯುವುದು ಅನುಮಾನ, ಅಪನಂಬಿಕೆಗಳ ಭಗ್ನಾವಶೇಷದ ನಡುವೆ ತಣ್ಣಗೆ ಮಲಗಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಗೋರಿ. ಅಸಮಾಧಾನದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಅಲ್ಲಿ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ….ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹ ಸೌಹಾರ್ದಗಳು ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹದ ಚಿತೆಯ ಮೇಲೆ ಜೀವಂತ ದಹಿಸಿಹೋಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯೋ ಅನ್ನುವಂತೆ.

 

ಇಂಥಾ ಸಂಬಂಧಗಳೇ ಅಂತೇನಿಲ್ಲ. ತಂದೆ-ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳು, ಅಣ್ಣ-ತಂಗಿ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಪ್ರೇಮಿಗಳು, ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಆ ಸಂಬಂಧ ನೀಡುವ ನೆರಳಿನಂತಹ ಕಂಫರ್ಟ್. ಎಷ್ಟೇ ತೊಂದರೆ, ನೋವು, ಕಷ್ಟ ಇದ್ರೂ ಅದನ್ನು ತನ್ನಾಪ್ತರ ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ಸಿಗುವ ನಿರಾಳತೆಯಂತ ಭಾವನೆಗೆ. ಅಸಲಿಗೆ ಹೀಗೆ ಆತುಕೊಂಡವರು ಯಾವ ದೊಡ್ಡ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಶಕ್ತರಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೂಡಾ, ನಾನಿದೀನಿ ಬಿಡು ಎಲ್ಲ ಸರಿಹೋಗುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಒಂದು ಆಪ್ತ ಮಾತು ನೂರು ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಶಕ್ತಿ ನೀಡುತ್ತೆ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ನಂಬಿಕೆಯೆನ್ನುವ ಅಗೋಚರ ತಂತು. ಎಂಥಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೂ ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿವರು ಇದ್ದೇ ಇರ್ತಾರೆ… ನನ್ನ ಕೈ ಬಿಡಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಒಂದು ಸಮಾಧಾನ.  ಹಾಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಬಲ್ಲವರು ಇರುವುದೇ ಒಂದು ಅದೃಷ್ಟ.  ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ, ಮಮತೆ, ಅಕ್ಕರೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಇರುವ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾವು ನಂಬುತ್ತೇವೋ ಅಥವಾ ನಂಬಿಕೆ ಇರುವುದಕ್ಕೇ ಇವೆಲ್ಲಾ ಭಾವಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆಯೋ ಹೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ. ಎಷ್ಟೇ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸಂಬಂಧ ಅಂದುಕೊಂಡ್ರೂ ಸಹಾ ಪರಸ್ಪರ ಅವಲಂಬನೆಯ ಈ ಸ್ವಾರ್ಥ ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲದೆ ಯಾವ ಬಂಧವಾದ್ರೂ ಬೆಸೆಯುತ್ತದಾ? ನಾನಂತೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ.

 

ಬಾಂಧವ್ಯದ ನಡುವೆ ಪರಸ್ಪರರಲ್ಲಿ ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ಚೂರು ಅಪನಂಬಿಕೆಗೆ , ಶಂಕೆಗೆ ಆಸ್ಪದ ನೀಡುವಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದರೋ, ಬಂಧ ಬಂಧನವಾಗುತ್ತೆ. ಅನುಮಾನದ ಸಂಕೋಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧವು ನಲುಗಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಈ ಗುಂಗೀ ಹುಳ ಹೊಕ್ಕಿತೋ…ಮನಸ್ಸು ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚೂರಿನಲ್ಲೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಬಾಂಧವ್ಯದ ಮುಖಗಳು. ಪರಸ್ಪರರ ಪ್ರತೀ ಚರ್ಯೆಯನ್ನೂ ಸಂಶಯದ ಭೂತಗಾಜಿನಲ್ಲಿರಿಸಿ ನೋಡುವ ಚಾಳಿ ಉದ್ಭವಿಸಿ, ಚಿಕ್ಕ-ಪುಟ್ಟ ದೋಷಗಳೂ ಭೂತಾಕಾರವಾಗಿ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಹಿಂದೆ ಸರಿ ಅನ್ನಿಸ್ಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ತಪ್ಪಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿ ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕೂ ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೆ ಅಪನಂಬಿಕೆಯ ತೆರೆಯೊಂದು ಎಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಮೇಲೆ ಮುಸುಕಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.

 

ಒಂದು ನಂಬಿಕೆ ದ್ರೋಹದ ಪುಟ್ಟ(?) ಘಟನೆಯಿಂದ ಸಂಬಂಧಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಠಾತ್ ಬದಲಾವಣೆಯೇನೂ ಸಂಭವಿಸಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೂ ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೇ ಬದಲಾಗುವುದರಿಂದ, ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದಾಗ ಕಾಣಸಿಗದ ಓರೆ-ಕೋರೆ, ದೋಷಗಳೆಲ್ಲ ಎದ್ದೆದ್ದು ಕಣ್ಮುಂದೆ ನರ್ತಿಸುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತಾಳಹಾಕುವ ಮನಸ್ಸು ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಭಾವನೆಯ ದಾಂಗುಡಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಂಬಂಧದ ನವಿರು ಭಾವಗಳೆಲ್ಲಾ ಮರೆಯಾಗಿ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ತಿರಸ್ಕಾರ, ಸಿಟ್ಟು, ಸೆಡವು, ಅಸಹನೆ, ಆಕ್ರೋಶ ಮನೆಮಾಡುತ್ತವೆ. ಸರಿ-ತಪ್ಪುಗಳ ವಿವೇಚನೆಯ ಲಂಗು-ಲಗಾಮು ತಪ್ಪಿಹೋಗಿ, ನಾಲಗೆಯು ಆಡಬಾರದ ನುಡಿಗಳನ್ನಾಡಿ, ಸಂಬಂಧದ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಕೊನೆಯ ಮೊಳೆ ಜಡಿಯುತ್ತದೆ.

 

ಇಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹಕ್ಕೆಡೆಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಘಟನೆಯ ಆಘಾತಕ್ಕಿಂತ, ನಾನು ವಂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ ಅನ್ನುವ ಭಾವವೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆಯಿರಿಸಿದ ನನಗೇ ವಂಚನೆ ಮಾಡಿದನ(ಳ)ಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಬೇಸರ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಶವೆಂದರೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸಮರ್ಥನೆ , ವಾದ-ಪ್ರತಿವಾದದ ಸಮಜಾಯಿಷಿಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ವಸ್ತುಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿದರೆ ಬಹುತೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಇಬ್ಬರಿಂದಲೂ ಆಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಗೊತ್ತಿದ್ದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೋ ಸಂಭವಿಸುವ ಯಾವುದೋ ಘಟನೆಯು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಯಾರ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೂ ಸಿಗದ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಲೂಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಆವೇಶಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆದ ಗಾಯದ ದೆಸೆಯಿಂದ ಇದನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಹೋಗಿ, ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಮುನಿಸಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಯಬಹುದಾದ ವಿಷಯ ಬೃಹದಾಕಾರ ತಾಳಿ ನಂಬಿಕೆಯ ಬುಡವನ್ನು ಅಲಾಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಅದೇನಂದ್ರೆ ಹಾಗಾದ್ರೆ ಈ ನಂಬಿಕೆ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಪ್ರಚೋದನೆಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವ ವಸ್ತುವಾ? ನಂಬಿಕೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲೇ ವಿಶ್ವಾಸದ್ರೋಹ ಕೂಡಾ ಇರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸವಾದರೂ ನಿಜ. ನಂಬಿಸಿ ಕತ್ತು ಕೊಯ್ದ ಅನ್ನುವ ಮಾತಿದೆಯಾದ್ರೂ, ನಂಬಿಕೆ ಇರುವೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ದ್ರೊಹ ತಲೆಯೆತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗೋದು ಅನ್ನುವುದು ಸಹಾ ಒಂದು ಚೋದ್ಯ.

 

ನಂಬಿಕೆಟ್ಟವರಿಲ್ಲವೋ ಅಂತ ದಾಸರು ಹಾಡಿರುವುದು ಹೌದಾದರೂ.. ನಂಬುವ ಮೊದಲು ನೂರು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಕುರುಡಾಗಿ ನಂಬುವುದರ ನಡುವೆ ಇರುವ ತೆಳುಗೆರೆಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನಮಗಿದ್ದರೆ, ಆಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಹಲುಬುವುದು ತಪ್ಪುತ್ತದೇನೋ. ಯಾರನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ನಂಬಿದರೂ ಕೂಡಾ ನಮ್ಮ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಾವಿರುವುದು, ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಂತರವನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಖಂಡಿತಾ ಅಗತ್ಯ. ಅಷ್ಟೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಮಿಂಚಿ ಹೋದದ್ದಕ್ಕೆ ಚಿಂತಿಸಿ ಫಲವಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತೆ ಆಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಗೋಳುಗರೆದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗಾದ ಗಾಯ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೊ ಸಂಶಯಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೂಡಾ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಂಬಿ ಆಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಅಮಾಯಕತೆಯ ದುರುಪಯೋಗ ಯಾರೂ ಪದೆಯಲಾರದಷ್ಟು ಹುಶಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾವಿರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಅಲ್ವೇ?