Posts Tagged ‘ನೆನಪು’

ಸುಮಾರು ಎರಡು-ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಊರಿಗೆ (ಕುಂದಾಪುರಕ್ಕೆ) ಹೋಗಲು ಶುಕ್ರವಾರ ರಾತ್ರಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಾಗ ನಿದ್ರಾದೇವಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಚಾಳಿ ಟೂ ಮಾಡೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿಕೊಂಡು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಸುತ್ತಲಿನ ಸೊಬಗನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾವತ್ತಿನಂತೆ ಚನ್ನರಾಯಪಟ್ಟಣ ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಸಿಗುವ ಕಾಮತ್ ಹೋಟೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಹಾಸನ, ಸಕಲೇಶಪುರಗಳನ್ನೂ ಹಿಂದೆ ಹಾಕಿ ಬಸ್ಸೆಂಬೋ ಬಸ್ಸು ಶರವೇಗದ ಸರದಾರನಂತೆ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸಕಲೇಶಪುರ ದಾಟಿದ ನಂತರ ಶುರುವಾಗೋದೇ ಶಿರಾಡಿ ಘಾಟ್‌ನ ರುದ್ರ-ರಮ್ಯ ದಾರಿ ! ( ರುದ್ರ ರಸ್ತೆಯ ಅವಸ್ಥೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ…. ರಮ್ಯ – ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ದೆಸೆಯಿಂದ )

ಕುಳಿರ್ಗಾಳಿಯ ತಂಪಿಗೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ನಡುಗುತ್ತ, ಗುಲಾಮ್ ಆಲಿಯ ಅರ್ದ್ರ ದನಿಗೆ ತಲೆದೂಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇನ್ನೇನು ಘಾಟಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಾ ಬಂದಿರಬೇಕು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗುಂಡ್ಯ ಬಳಿಯ ಅದ್ಯಾವುದೋ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟಿತು.

 

ಗಝಲ್ ಅಸ್ವಾದನೆಗೆ ತಡೆಯುಂಟಾದರೂ ಕೂಡಾ, ಕೂತು ಕೂತು ಮೈ ಜಡಗಟ್ಟಿದಂತಾದ ಕಾರಣ ಎದ್ದು ಕೆಳಗಿಳಿದೆ. ಇಳಿದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಮೂಳೆಯ ಆಳದೊಳಕ್ಕೂ ಚಳಿ ಇಳಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯ್ತು. ಈಗೊಂದು ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚಹಾ ಕುಡಿಯದೆ ಇದ್ರೆ ಆಗೋದೆ ಇಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಡ್ರೈವರಣ್ಣನ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆ. ಸುತ್ತಲಿನ ಕತ್ತಲಿನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸವಾಲೆಸೆಯಲೋ ಎಂಬಂತೆ ಮಿಣಿ ಮಿಣಿ ಅನ್ನುವ ದೀಪದ ಬೆಳಕು, ಯಾವ ಬೋರ್ಡೂ ಇಲ್ಲದ ಹೋಟೆಲ್‌ನ ಮಾಲಿಕ, ಕ್ಯಾಷಿಯರ್, ಸಪ್ಲೈಯರ್ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಗು ನಗುತ್ತಾ ಬಂದು ಎಂತ ನಿಮ್ಗೆ ಚಾವಾ, ಕಾಪಿಯಾ? ಅನ್ನುತ್ತಾ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ. ಡ್ರೈವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ನನ್ನಂತೆ ಸುಮಾರು ಜನ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿ ಹೋಟೆಲ್ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದು ಸಾರ್ಥಕವಾಯ್ತು ಅನ್ನೋ ಭಾವ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಚಹಾ ತುಂಬಿಸಿ ಗ್ಲಾಸಿಗೆ ಹಾಕಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟ. ಒಂದು ಗೂಟುಕು…ಹೀರಿದೆ….ಆಹಾ…ಪರಮಾನಂದ.. ಅಷ್ಟು ರುಚಿಯಾಗಿತ್ತೋ ಅದು ಅಥವಾ ಚಳಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಿಸಿಯಾದ ಏನು ಕುಡಿದರೂ ಅಷ್ಟೇ ರುಚಿಯಾಗಿರುತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಚಹಾದ ಮಾಧುರ್ಯವನ್ನು ಅಸ್ವಾದಿಸಿ ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅಪ್ಪದಂತಹ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ಕುರುಕುತ್ತಾ ಸುಡುಸುಡು ಚಹಾ ಗಂಟಲಲ್ಲಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ…ಜಿಹ್ವೆಗಷ್ಟೇ ಏನು…ಇಡೀ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಹ್ಲಾದದಾನಂದ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆ ಚಹಾ ನೀಡಿದ ಖುಷಿ, ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿದ ಅನುಭೂತಿ, ಮುಂದೆ ಮೆಲುಕುಹಾಕಲೋಸುಗವೋ ಎಂಬಂತೆ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು.

 

ಸುತ್ತಲಿನ ಕತ್ತಲೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿಯ ಚಳಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಚಹಾದ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತು ಅಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದು ಬಸ್‌ನ ಹಾರ್ನ್ ಕರೆ. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಊರಿಗೆ ಹೋದೆನಾದರೂ ಆ ಅನಾಮಿಕ ಹೋಟೆಲಿನ ಚಹಾದ ಸುಖ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಬರೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಥಾಂಪ್ರತಿಯಂತೆ ಕಾಮತ್ ಹೋಟೆಲ್ ಬಳಿಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಬಸ್ಸುಗಳು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಆವರಣ ಶುಚಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಏನೋ ಕೃತಕ ವಾತಾವರಣ, ಬರೀ ವ್ಯಾಪಾರದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಆ ಅನಾಮಿಕನ ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ಬಿಸಿ ಚಹಾದ ರುಚಿ ಹುಡುಕಿದರೆ ಸಿಕ್ಕೀತೆ? ಇವತ್ತಾದರೂ ಈ ಬಸ್ಸು ಆ ಅನಾಮಿಕ ತಿರುವಿನ ಪುಟ್ಟ ಹೋಟೆಲಿನ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಲಪ್ಪಾ ಅನ್ನೋ ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಫಲಿಸಿಲ್ಲ. ನೋಡೋಣ ಮುಂದೆಂದಾದರೂ ನನ್ನ ಕೋರಿಕೆ ಈಡೇರಿತು ಅನ್ನುವ ಆಶಾವಾದ ನನ್ನದು.

 

ಕಳೆದೊಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ಮನೋರಂಜನಾ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಟಿ.ವಿ. ಬೆಳೆದ ಪರಿ ಯಾರಿಗೇ ಆಗಲಿ ಅಚ್ಛರಿ ಮೂಡಿಸುವಂತದ್ದು. ರಿಮೋಟಿನ ಗುಂಡಿಯೊತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಂಗೀತ, ಸುದ್ದಿ, ಚಲನಚಿತ್ರ, ಕ್ರೀಡೆ, ಫ್ಯಾಷನ್, ಭಕ್ತಿ..ಹೀಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಷಯಕ್ಕೇ ಮೀಸಲಾದ ನೂರಾರು ವಾಹಿನಿಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ನಿಮಗೆ ಬೇಕಿರಲಿ ಬೇಡದಿರಲಿ, ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ೨೪X7  ಬಿತ್ತರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲು ಟಿ.ವಿ. ಬಂದಾಗ ನಮಗಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಆಯ್ಕೆಯೆಂದರೆ ದೂರದರ್ಶನ… ಅದೂ ಡಿ.ಡಿ. ಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಾಹಿನಿ.

 

ಇಂದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆಂದೇ ಮೀಸಲಾದ ಈ ಟಿ.ವಿ, ಜೀ ಟಿ.ವಿ, ಸುವರ್ಣ, ಕಸ್ತೂರಿ, ಚಂದನ, ಉದಯ, ಉದಯ ಮೂವೀಸ್, ಯು೨, ಟಿ.ವಿ. 9, ಉದಯ ವಾರ್ತೆ, ಸುವರ್ಣ ವಾರ್ತೆ.. ಹೀಗೆ ಹತ್ತಾರು ಚ್ಯಾನೆಲ್‌ಗಳು ಇವೆ. ೧೯೯೧ರಲ್ಲಿ ಡಿಡಿ9 ತನ್ನ ಪ್ರಸಾರವನ್ನು ರಾಜ್ಯವ್ಯಾಪಿ ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಮೊದಲು ನಮ್ಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೋಡಬೇಕೆಂದರೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ಎರಡೇ ಎರಡು ಅವಕಾಶ. ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷಾ ಚಲನಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕಾರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರ. ಇನ್ನೊಂದು ಸೋಮವಾರ ರಾತ್ರಿ ೮:೦೫ಕ್ಕೆ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಚಿತ್ರಮಾಲಾ.

 

ಭಾನುವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಚಲನಚಿತ್ರ ಭಾಷೆಯ ಹೆಸರಿನ ಅನುಕ್ರಮಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಅಂದ್ರೆ ಅಸ್ಸಾಮೀ ಈ ವಾರ ಬಂದರೆ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಬೆಂಗಾಳಿ. ಹೀಗೆ ಕನ್ನಡದ ಕೆ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತೆ ಅಂತ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದು ಈಗ ನೆನಪಾದ್ರೆ ನಗು ಬರುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಆ ಕಾಯುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಒಂಥರಾ ಮಜಾ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಕನ್ನಡದ ಚಿತ್ರ ಬರದೇ ಹೋದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ೪ ತಿಂಗಳು ಕಾಯಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಆಗ ನನಗೆ 8-10 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯವಾದುದರಿಂದ ನೋಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಚಿತ್ರಗಳೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಶಂಖನಾದ, ತಬರನ ಕಥೆ, ಬೆಟ್ಟದ ಹೂ ಈ ಮೂರು ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ್ದು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ವಿವರಣೆ ಹೇಳುವವರು ಹೇಳಿದ ಒಂದು ವಿವರಣೆ ಅದ್ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಏನೋ ನೆನಪಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಆಯಿಯೇ ದೇಖ್‌ತೇ ಹೈಂ ಕನಡಾ ಫೀಚರ್ ಫಿಲ್ಮ್ ತಬ್ರನ್ ಕತೆ ಅನ್ನೋದೆ ಆ ಡೈಲಾಗು ! ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ಈ ನೆನಪುಗಳ ಸಂತೆ-ಕಂತೆ.

 

ಇದು ಭಾನುವರದ ಕಥೆ ಆದ್ರೆ, ಸೋಮವಾರ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಚಿತ್ರಮಾಲ ಅನ್ನೋ ವಿವಿಧ ಭಾಷೆಗಳ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳದ್ದು ಇನ್ನೊಂದು ಕಥೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಪ್ರತೀವಾರ ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಖಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲ. ಇರುವ ಅರ್ಧ ಘಂಟೇಲಿ ಅವರಾದ್ರೂ ಎಷ್ಟು ಭಾಷೆಯದು ಅಂತಾ ಹಾಕ್ತಾರೆ ಹೇಳಿ. (ಈಗ ಅನ್ಸೊದು ಅಂದ್ರೆ.. ದಕ್ಷಿಣದ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಲೂ ಕೂಡಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಲತಾಯಿ ಧೋರಣೆ ಇತ್ತೋ ಏನೋ). ಅದ್ರೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗ್ಯೋವರೆಗೂ ಮುಂದಿನ ಹಾಡು ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತೆ ಅಂತಾ ಬೆಟ್ ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು, ಬಂದರೆ ಸೋತೋರಿಗೂ ಗೆದ್ದೋರಿಗೂ ಇಬ್ರಿಗೂ ಖುಷಿಯಾಗ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಬರದೆ ಹೋದ್ರೆ ಮುಖ ಚಪ್ಪೆಯಾಗ್ತಿದ್ದದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟು ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಜ್ಞಾಪಕ ಚಿತ್ರಮಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪೋಣಿಸಿದ ಮುತ್ತಿನಂತಹ ನೆನಪಾಗಿವೆ.

 

ಈ ನೆನಪಿನ ಜೊತೆಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರೋ ಇನ್ನೊಂದು ನೆನಪು ಅಂದ್ರೆ, ಜೀ ವಾಹಿನಿಯು ಶುರು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಹಾಡುಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಬಹುಶಃ 1994ರಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ 5-3೦ರಿಂದ 6-೦೦ರವರೆಗೆ ದಕ್ಷಿಣದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದ್ರೆ ಅವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅದದೇ ಗೀತೆಗಳು ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದು ಅಮೇಲೆ ಅದು ನಿಂತು ಹೋಯ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ವಿಷ್ಣು ಅಭಿನಯದ ಮುಸುಕು ಚಿತ್ರದ ಯಾಮಿನೀ ದಾಮಿನಿ ಯಾರು ಹೇಳು ನೀ ಅನ್ನೋ ಹಾಡು ನೋಡಿದ್ದು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದಂತೆ ಇದೆ (ಬಹುಶ ಅವ್ರು ಅಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅದನ್ನು ರೆಪೀಟ್ ಆಗಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿರ್ಬೇಕು ಅನ್ಸುತ್ತೆ!)

ಹೀಗೆ ನೆನಪಿನ ಗಣಿ ಅಗೆಯುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಕಾರಣವಿದ್ದೋ ಇಲ್ಲದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬೇರುಬಿಟ್ಟ ನೂರಾರು ಸಾವಿರಾರು ನೆನಪುಗಳ ಕಣಜವೇ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಮತ್ತು ಅವು ಎಷ್ಟೇ ಸಿಲ್ಲಿಯಾಗಿದ್ರೂ ಕೂಡಾ ಯಾಕೋ ಏನೋ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೆ. ನಾಸ್ಟಾಲ್ಜಿಯಾ ಅಂದ್ರೆ ಇದೇನಾ?

ನೆನಪಿನ ಸುರುಳಿಯೆಂದರೆ ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಅಕಾರಣವಾಗಿಯೋ ಸಕಾರಣವಾಗಿಯೋ ಒಮ್ಮೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತೆಂದರೆ ತನ್ನ ಸುಳಿಯೊಳಗೆಳೆದುಕೊಂಡು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುತ್ತಿಸಿ, ಗಿರಗಿಟ್ಲೆಯಾಡಿಸಿ ಒಂದು ಘಳಿಗೆ ಈ ಲೋಕದ ಕೊಂಡಿಯೇ ಕಳಚಿದಂತಾಗಿ ನಾವು ಕಳೆದುಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅಂತೆಯೇ ಎಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳು ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು… ನೆನಪಿನ ಕೋಶದೊಳಗೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಕದಲಿಕೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಈ ತಿಂಗಳ ಅಖೈರಿಗೆ ಬರುವ ಕಮಲಶಿಲೆ ಜಾತ್ರೆ… ಮೊಗೆದಷ್ಟೂ ಸವಿನೆನಪುಗಳು ಉಕ್ಕಿ ಬರುವ ಅಕ್ಷಯ ಪಾತ್ರೆ. ಪಶ್ಚಿಮಘಟ್ಟದ ಸೆರಗಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣುವ ನಮ್ಮೂರು ಹಳ್ಳಿಹೊಳೆ(ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕುಂದಾಪುರ ತಾಲೂಕು). ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಊರುಗಳಾದ ಹಳ್ಳಿಹೊಳೆ, ಎಡಮೊಗೆ, ಸಿದ್ಧಾಪುರ, ಚಕ್ರಮೈದಾನ…ಹೀಗೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಊರುಗಳ ನಡುವೆ ತೊಟ್ಟಿಲಿನಂತಿರುವ ಊರೇ ಕಮಲಶಿಲೆ. ಎಲ್ಲರ ಆರಾಧ್ಯದೈವವಾಗಿ ಕುಬ್ಜಾ ನದಿಯ ತಟದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾದವಳು ಶ್ರೀಬ್ರಾಹ್ಮೀ ದುರ್ಗಾಪರಮೇಶ್ವರಿ. ಎಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವುದೇ ಈಕೆಯ ಜಾತ್ರಾ ಮಹೋತ್ಸವ…ಯಾನೆ ಕಮಲಶಿಲೆ ಹಬ್ಬ.

 

ಕಮಲಶಿಲೆಈ ಹೆಸರೇ ಒಂದು ಬೆರಗು..ಪುಳಕ. ಊರಿಗೆ ಈ ಹೆಸರು ಬಂದಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆಂದು ಹುಡುಕಹೊರಟರೆ ಭಿನ್ನವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿರುವ ಕಮ್ಮಾರ ಸಾಲೆಯಿಂದಾಗಿ ಬಂದ ಹೆಸರೇ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಹಲವರ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲಾಡಿ ಬದಲಾವಣೆಗೊಂಡು ಕಮಲಶಿಲೆ ಆಯಿತೆಂದು ಒಂದು ಐತಿಹ್ಯವಾದರೆ, ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವವಾದ ಶಿಲೆಯೇ ಕಮಲಶಿಲೆಎಂಬುದು ಸ್ಥಳಪುರಾಣದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತೀತಿ. ಹೆಸರಿನ ಕಥೆ ಏನೇ ಇದ್ರೂ ಇಲ್ಲಿನ ಜಾತ್ರಾ ಮಹೋತ್ಸವ ಅರ್ಥಾತ್ ಊರವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಸಂಭ್ರಮ ಸಡಗರಗಳಿಗೆ ಶಬ್ದರೂಪ ಕೊಡೋಕೆ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ತಾಕತ್ತು ಕಮ್ಮಿಯೆಂದೇ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಆದರೂ ಬಾಲ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಭಾಗಿಯಾದ ಆ ಖುಷಿಯ ಒಂದು ಝಲಕ್ ಇಲ್ಲಿದೆ.

 

ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳು ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು ವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಗಡಿಬಿಡಿ. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ರಗಳೆ ಏನೇ ಇದ್ರೂ ಮನಸ್ಸು ಆಗಲೇ ಮುಂದೆ ಬರುವ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಗೆ ತಿನ್ನಲು ಶುರುವಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದು ಎಪ್ರಿಲ್ ೧೦ರ ಪಾಸ್-ಫೈಲ್ನಾಮಾಂಕಿತ ಫಲಿತಾಂಶ ಪ್ರಕಟಣೆ ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಷ್ಟೂ ಗೇರುಮರ, ಕಾಟುಮಾವಿನಮರಗಳು ನಮ್ಮ ಕೈಲಿರುವ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಕಾದು ಕುಳಿತಿರುತ್ತವೆ. ಯಾವ ಮರದ ಹಣ್ಣು ಸಿಹಿ, ಯಾವುದು ಹುಳಿ, ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಸೊನೆ ಜಾಸ್ತಿ ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಗಣಿತದ ಸೂತ್ರಗಳಂತೆ ಬಾಯಿಪಾಠವಾಗಿರೋದ್ರಿಂದ ನಮ್ಮ ಪ್ಲಾನ್ ಆಫ್ ಆಕ್ಷನ್ಎಲ್ಲಾ ಪೂರ್ವನಿರ್ಧಾರಿತ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಬಂದಾಗಿರುತ್ತೆ ಕಮಲಶಿಲೆ ಹಬ್ಬ. ಮಕ್ಕಳಾದ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಯಾರು ಜಾಸ್ತಿ ದುಡ್ಡು ಒಟ್ಟುಮಾಡುತ್ತಾರೆಂಬ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪೈಪೋಟಿ. ನಂದು ಹೆಚ್ಚೋ ನಿಂದು ಹೆಚ್ಚೋ ಎಂದು ಗಳಿಗೆಗೊಮ್ಮೆ ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡಿ, ಚಡ್ಡಿಕಿಸೆಯಲ್ಲಿರುವ ರೂಪಾಯಿ ಪಾವಲಿ, ಮಡಿಸಿದ ನೋಟು ಮುಟ್ಟಿನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೇ ಅವ್ಯಕ್ತ ಆನಂದ. ಮನೆಯವರು, ಮನೆಗೆ ಬಂದವರು ಎಂದು ಎಲ್ಲರ ಬಳಿ ಬೇಡಿಕೆ ಪಟ್ಟಿ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ದುಡ್ಡು ಸೇರಿಸಬೇಕೆಂಬುದೇ ಆಗಿನ ಒನ್ ಲೈನ್ ಅಜೆಂಡಾ. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಈ ಸಲ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ತಗೋಬೇಕು… ಎಷ್ಟು ಐಸ್‌ಕ್ಯಾಂಡಿ ತಿನ್ನಬೇಕು..ಎಷ್ಟು ಸಲ ತೊಟ್ಟಿಲು (ಜೈಂಟ್ ವೀಲ್‌ನ ಮಿನಿಯೇಚರ್) ಹತ್ತಿ ಇಳಿಬೇಕು ಅದಕ್ಕೆಷ್ಟು ದುಡ್ಡು..ಇದಕ್ಕೆಷ್ಟು ಅಂತ ಚಾಣಕ್ಯನ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಒಂದು ಕೈ ಮೇಲು ನಮ್ಮ ಈ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ.

ಇದೆಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಬಂತೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋದು ಹೇಗಪ್ಪಾ ಅನ್ನೋದು ಇನ್ನೊಂದು ತಲೆನೋವು. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣವೆಂದರೆ ಈಗಾಗಲೆ ೧೫೦ ಜನರನ್ನು ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಆಮೇಲೆ ಕೊಸರಿಗೆಂಬಂತೆ ಟಾಪ್ನಲ್ಲೂ ೨೫ ಜನರನ್ನು ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡ ಬಸ್ಸು ಅನ್ನೋ ಆ ಟೈಟಾನಿಕ್ಏರೋಕೆ ಯಮ ಧೈರ್ಯವೇ ಬೇಕು. ನಡೆದುಕೊಂಡೋ ಇಲ್ಲಾ ಯಾವ್ದಾದ್ರೂ ವ್ಯಾನು, ಲಾರಿ, ಜೀಪು ಹತ್ತಿ ಅಂತೂ ಹಬ್ಬದಗುಡಿ ಮುಟ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿ ಸುಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ರೆ ಆ ಹುರುಪಿನಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲು-ಮಳೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಯಾರಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತೆ. ಮೊದಲು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಆಮೇಲೆ ಬಜಾರ್ (ಎಲ್ಲಾ ಮಾರಾಟ ನಡೆಯೋ ಸ್ಥಳ) ಸುತ್ತಿದ್ರಾಯ್ತು ಎಂದು ಕೈಹಿಡಿದುಕೊಂಡ ಮನೆಯವರ ಕಣ್ಣುತಪ್ಪಿಸಿ ಅದ್ಯಾವ ಮಾಯಕದಲ್ಲೋ ಪರಾರಿ. ಕೈಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತೆ ಬಜಾರ್ಎಂಬ ಮಾಯಾಬಜಾರ್.

 

ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಐಸ್‌ಕ್ಯಾಂಡಿ ಸಮಾರಾಧನೆ. ಈ ಐಸ್‌ಕ್ಯಾಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಆಯ್ಕೆಗಳಾದ್ರೂ ಎಷ್ಟು? ಬೆಲ್ಲದಕ್ಯಾಂಡಿ, ಕ್ರೀಮ್, ಬಣ್ಣದಕ್ಯಾಂಡಿ. ಅದರಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ವೆರೈಟಿಯದ್ದಂದ್ರೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕೊಳವೆಯೊಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಉದ್ದನೆಯ ಪೆಪ್ಸಿ ( ಕೋಕ್-ಪೆಪ್ಸಿ ಅಲ್ಲ!). ಅಲ್ಲದೆ ಹಬ್ಬದ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೂ ಡಬ್ಬಲ್ ರೇಟು ಬೇರೆ. ಹಾಗಂತ ಐಸ್‌ಕ್ಯಾಂಡಿ ಬಿಟ್ಟವರುಂಟೇ? ಆಮೇಲೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಾನೆಷ್ಟು ಪೆಪ್ಸಿ ತಿಂದೆ, ನಿಂದೆಷ್ಟು ಅಂತ ಮಕ್ಕಳೊಳಗೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಬೇರೆ ಇರುವಾಗ. ಈಗೆಲ್ಲಾ ಬಗೆಬಗೆಯ ಮಾಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ, ‘ಪಾರ್ಲರ್’ಗಳಲ್ಲಿ ಕೂತು, ಇರುವ ನೂರಾರು ತರದ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಐಸ್‌ಕ್ರೀಮ್ ತಿಂದ್ರೂ ಹಬ್ಬದ ಗರದಲ್ಲಿ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಬೆಲ್ಲದಕ್ಯಾಂಡಿ, ಪೆಪ್ಸಿಯ ಸವಿಯನ್ನು ಓಡಿಸೋಕೆ ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿದು ಮುಂದೆ ಬಂದ್ರೆ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಆಟಿಕೆಗಳು, ಬೈನಾಕ್ಯುಲರ್, ರೀಲ್ ಹಾಕಿ ಚಿತ್ರ ನೋಡುವ ಕೆಮರಾ, ಕನ್ನಡಕ , ಪುಗ್ಗ, ಪೀಪಿ, ರಬ್ಬರ್‌ಹಾವು…ಹೆಸರೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹಬ್ಬದಗುಡಿಯ ತರಹೇವಾರಿ ಆಟಿಕೆಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಹಿರಿಯರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೋ ಎಂಬಂತೆ ಜನಜಂಗುಳಿಯ ನಡುವೆಯೇ ದೇವರಿಗೆ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಬಂದ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಗಿಸಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಘಮ್ಮೆನ್ನುವ ಗಂಧ ಹಣೆಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸುತ್ತಿನ ತಿರುಗಾಟಕ್ಕೆ ತಯಾರಾದಂತೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಸಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರುತ್ತದಾದ್ರೂ ಹೊರಗಿನ ಸೆಳೆತದ ಮುಂದೆ ಊಟ-ತಿಂಡಿಯ ಗೊಡವೆ-ರಗಳೆ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ಅಲ್ವಾ?

 

ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಾಪಾರಸ್ಥರ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಆಟಿಕೆಗಳ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆಷ್ಟು, ಇದಕ್ಕೆಷ್ಟು ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾ, ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಕಾಸನ್ನು ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ, ಆಮೇಲೆ ತೊಟ್ಟಿಲು-ಕುದುರೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಮಿಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಚೌಕಾಸಿಮಾಡಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಆಟಿಕೆಕೊಂಡುಕೊಂಡು ಹಬ್ಬದ ಗರದಲ್ಲಿ ಗಿರಗಿರನೆ ಸುತ್ತಿದ್ದಾಯ್ತು. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೇ ಮೀಸಲಾದ ಬಳೆ-ಕ್ಲಿಪ್ಪು-ರಿಬ್ಬನ್ ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮಿಠಾಯಿ ಹೇಗೂ ಮನೆಯವರು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನೂ ಬದಿಗೆ ಹಾಕಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದ್ರೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದೇ ಮಾಯಾಲೋಕ. ತೊಟ್ಟಿಲು ಅನ್ನೋ ಮಿನಿ ಜೈಂಟ್ ವ್ಹೀಲ್ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತರೆ ಅದು ಸುತ್ತುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಭಯ, ಅರ್ಧ ಖುಷಿ, ಜೊತೆಗೊಂದಿಷ್ಟು ಉದ್ವೇಗ-ಥ್ರಿಲ್. ಜಗತ್ತಿನ ತುತ್ತತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೋ ಅನ್ನುವ ಅನುಭವ. ೨೫ ಸುತ್ತು ಅಂತ ಹೇಳಿ ಬರೀ ೨೦ ಸುತ್ತಿಗೆ ಸುತ್ತಿಸುವವನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಬೇಜಾರಾದ್ರೂ, ಕೆಳಗಿಳಿದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಿಸೆಮುಟ್ಟಿನೋಡಿಕೊಂಡು ಇನ್ನೊಂದು ಸುತ್ತು ಸುತ್ತುವ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ಮೀನಮೇಷ ಎಣಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಕೇಳಿಸುತ್ತೆ ಮೈಕಿನಲ್ಲಿ ಕೂಗಿ ಕರೆವ ಜಾದೂ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಪ್ರಚಾರ. ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಟ್ರಿಕ್ಗಳನ್ನೇ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡಿ ಹೊರಬಂದಾಗ ಮುಕ್ಕಾಲು ಪಾಲು ಹಬ್ಬ ಮುಗಿದಂತೆ! ತೊಟ್ಟಿಲು ಏರೋಕೆ ಹೆದರಿಕೆ ಇರೋರಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ರೆ ಗೋಲಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುವ ಕುದುರೆ ಸವಾರಿನೂ ಇದೆ.

 

ಈ ಮಾಯಾಬಜಾರಿನ ಸುತ್ತಾಟ ಮುಗಿಸಿ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದಣಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ತಾಳಹಾಕುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಬಣ್ಣಹಾಕಿದ ಶರಬತ್ತೊಂದನ್ನು ಕುಡಿದು, ಮನೆಯವರು ಹಣ್ಣು-ಕಾಯಿ ಮಾಡಿಸಿ ತಂದ ಬಾಳೆಹಣ್ಣುಗಳೆರಡು ಹೊಟ್ಟೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಬೇಕಾದ್ರೆ ಮನೆಯವರ ಜೊತೆ ಇನ್ನೊಂದು ರೌಂಡ್ ಹೋಗೋಕೆ ಸಿದ್ಧ. ಜೊತೆಗೆ ಅವರೇ ಕಾಸುಕೊಟ್ಟು ಏನನ್ನಾದ್ರೂ ಕೊಡಿಸಲಿ ಎಂಬ ಗುಪ್ತ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಬೇರೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿಯೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಯ್ಯಿನ ತೇರು(ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಳೆಯುವ ರಥ) ಎಳೆಯುವ ಹೊತ್ತಾಗಿರುತ್ತೆ. ಬೃಹದಾಕಾರದ ತೇರನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ ಹಗ್ಗದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಭಕ್ತಿ-ಆವೇಶಗಳಿಂದ ಜಯಕಾರಗೈಯ್ಯುವ ಜನರ ಘೋಷದ ನಡುವೆ ಮಂದಗಮನೆಯಂತೆ ಸರಿದುಬರುವ ತೇರೆಂಬೋ ತೇರನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಗಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಮನೆಕಡೆ ಹೊರಟರೆ ದಣಿದ ಕಾಲುಗಳೇಕೋ ಮುಷ್ಕರ ಹೂಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಂಭ್ರಮದಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿ ನಲಿದಾಡಿದ ಮನಸ್ಸು ಅರ್ಧ ಖುಷಿಯಿಂದಿದ್ರೆ-ಹಬ್ಬ ಮುಗಿದೇ ಹೋಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಬೇಜಾರು. ಮುಂದಿನ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಾಯಬೇಕಲ್ಲಾ ಅಂತ ಸಂಕಟ.

ಹಬ್ಬ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಜಾತ್ರೆ ನಡೆದ ಬಯಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ಅಲ್ಲೇನಿದೆ…ಜಾತ್ರೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳುವ ಅಳಿದುಳಿದ ಕಸಕಡ್ಡಿ-ಶೇಷವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು. ಬದುಕಿನ ಜಾತ್ರೆಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ಅಲ್ಲವೆ? ನಿಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯಕಾಲದ ಹಬ್ಬದ ನೆನಪು ಕೂಡಾ ಹೀಗೆ ಇದೆಯೇ?

                               -ವಿಜಯ್ ರಾಜ್ ಕನ್ನಂತ್

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬ ಬೇಜಾರಾದಾಗ ಹಳೆಯ ಫೋಟೋ ಆಲ್ಬಮ್ ಇಲ್ಲವೇ ಕಾಲೇಜ್ ಮ್ಯಾಗಜೀನ್ ಅಥವಾ ಸ್ಕೂಲು- ಕಾಲೇಜಿನ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಎಂಬ ನೆನಪಿನ ಸಂಪುಟವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬಿಚ್ಚಿನೋಡಿ. ನಿಮಗೇ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಯಾವುದೋ ಲೋಕದೊಳಗೆ ಕಳೆದುಹೋದಂತೆ ಅನ್ನಿಸದಿದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿ. ನೆನಪಿನ ಪದರುಗಳ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲೋ ಪುಟ್ಟ ಕದಲಿಕೆ. ಕಾಡುವ ಬೇಸರವನ್ನು ಹೊಡೆದೋಡಿಸಿ, ನೆನಪುಗಳ ಜಡಿಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದಂತಹ ಆಹ್ಲಾದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೋ ಕಾಲದ ಕೋಳಿ ಜಗಳ ನೆನಪಾಗಿ ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕಿರುನಗು ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಇನ್ಯಾವುದೋ ಪೋಲಿ ಗೆಳೆಯರ ನೆನಪಾಗಿ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಗು ತುಟಿ ಮೀರಿ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ.

 ನೆನಪುಗಳ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅಂಥದ್ದು. ಕಾಲ-ದೇಶ-ವರ್ತಮಾನವನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದರೆಕ್ಷಣ ಮರೆಮಾಡಿ ಗತಬದುಕಿನ ಬೀದಿಯ ಸಂದಿಗೊಂದುಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಬಾಲ್ಯಕಾಲದ ಆಟ-ಹುಡುಗಾಟ, ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳ ಜೋಶ್, ತರಲೆ , ಕಿಡಿಗೇಡಿತನವೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾದಾಗ ದೈನಂದಿನ ಜಂಜಡ – ದುಗುಡಗಳಿಂದ ಅರೆಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಯಾವ ವಯೋಮಾನವರನ್ನೇ ಕೇಳಿದರೂ ಬಾಲ್ಯ-ಯೌವ್ವನ ಕಾಲದ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಿಗುವ ಆಪ್ಯಾಯ ಇನ್ನ್ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. 

ಆ ದಿನಗಳ ನೆನಪು ಅಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾಗಲು ಕಾರಣವೇನು? ಬದುಕಿನ ಕ್ರೂರವಾಸ್ತವದ ಅರಿವಿರದ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೆರಗಿನಿಂದ ನೋಡುವ ಉತ್ಸಾಹದ, ಕೃತ್ರಿಮತೆಯ ಲೇಪವಿರದ, ಸಹಜ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹದ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಆಪ್ತವೆನಿಸಿ ಚಿತ್ತಭಿತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದಂತೆ ಉಳಿದುಬಿಡುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಮುಂದೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿನ ತಿಜೋರಿಯ ಕೀಲಿಕೈ ತಿರುವಿದಾಗ ನೆನಪುಗಳು ಇಂಪಾದ ಜೋಗುಳ ಹಾಡಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಆ ಮುಗ್ಧತೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸುತ್ತವೆ. ಆ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಭಾವದ ತಂತು ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುವ ಭಾವನೆಗಳ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ನಾಸ್ಟಾಲ್ಜಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. 

ನೆನಪುಗಳೆಂದ ಮೇಲೆ ಸಿಹಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಕಹಿಯೂ ಇರುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ, ಸಿಹಿ ನೆನಪುಗಳು ಕಾಡಿದಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಹಿನೆನಪುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ತಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ, ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ, ಕಹಿನೆನಪುಗಳು ಚರಿತ್ರೆಯ ಭಾಗವಾಗಿರುತ್ತವೆ ಅಥವಾ ಕಾಲದ ಜರಡಿ ಯೊಳಗೆ ಹಾದು ಬಂದ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ ಯಿಂದಾಗಿ, ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಕಹಿ ಅನಿಸಿದ ಘಟನೆಗಳೇ ಪ್ರಸ್ತುತದಲ್ಲಿ ಸಿಲ್ಲಿ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅಂಥ ನೆನಪುಗಳು ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಕಳೆದು ಕೊಂಡು ಬರೀ ಒಂದು ಮುಗುಳ್ನಗು ಮೂಡಿಸಿ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಸವಿನೆನಪುಗಳು ಹಾಗಲ್ಲ. ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲೂ ಉದುರುವ ಹನಿಯಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ ನವಚೈತನ್ಯ ತುಂಬುತ್ತವೆ ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳಿರೋದು… ಸವಿನೆನಪುಗಳು ಬೇಕು… ಸವಿಯಲೀ ಬದುಕು