Posts Tagged ‘ಬ್ಲಾಗ್’

ಕನಸಿನರಮನೆ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ನಟೇಶ್ ಬಾಬುರವರು ತೋಚಿದಂತೆ ಗೀಚಲು ಬ್ಲಾಗ್ ಏನು ಪರ್ಸನಲ್ ಡೈರಿಯಾ ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಕುರಿತು ನನಗೆ ತೋಚಿದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ಗೀಚಿದ್ದೇನೆ. ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.

 

ನಾನಂತೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಹಾಗೇ ಬರೆಯುವವನು. ತೋಚಿದ್ದು ಗೀಚಿದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು. ನನಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ಬಗ್ಗೆ.. ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಕಾರ ತುಂಬಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗದ ಹಾಗೆ ( ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬರೆದ ಅವರಿಗೂ ಅರ್ಥ ಆಗಿರೋದು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಇದೆ ಬಿಡಿ) ಬರೆಯೋರಷ್ಟೇ… ಬ್ಲಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕಾ? ವಿಷಯ ವೈವಿಧ್ಯ ಇರಬೇಕು. ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆದ್ರೆ ಭಾವನೆಗಳು, ನೆನಪುಗಳು, ಕನಸು, ಕನವರಿಕೆಗಳು ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ವೈವಿಧ್ಯ, ಮಾಹಿತಿ, ಅನುಭವ , ಜ್ಞಾನ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಾನಾ?

 

ಈಗ ನೀವು ಹೇಳಿರುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನೇ ನೋಡೋಣ. ಬ್ಲಾಗು ಅಪ್‌ಡೇಟ್ ಮಾಡಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲದವರು ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಬೇಕೆನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದಿನಾ ಅಥವ ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಸಲ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯಲು ಪುರುಸೊತ್ತು ಸಿಗಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ ಬಂದಾಗ ಬರೆಯುವುದು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು? ಇಂತಾ ದಿನವೇ ಇಂತಿಷ್ಟು ದಿನಕ್ಕೇ ಬ್ಲಾಗ್ ಉಪ್‌ಡೇಟ್ ಆಗಲು ಅವೇನು ನಿಯತಕಾಲಿಕಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅಂಕಣಗಳೆನಲ್ಲ.

 

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವಿಷಯ ವೈವಿಧ್ಯವಿರುವ ಅನೇಕ ಒಳ್ಳೆಯ ಬ್ಲಾಗುಗಳಿವೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಡುಕಿ ನೋಡಿ. ಒಂದೆರಡು ಉದಾಹರಣೆ ಹೇಳಬೇಕಂದ್ರೆ ಚೇತನ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ , ಸಂದೀಪ್ ಕಾಮತ್ ಅವರ ಕಡಲತೀರ, ನಾವುಡರ ಚೆಂಡೆಮದ್ದಳೆ, ಸುಧನ್ವ ಬ್ಲಾಗ್ – ಚಂಪಕಾವತಿ, ನಗೆ ಬರಹಗಳ ನಗೆನಗಾರಿ, ರಾಜೇಶ್ ನಾಯ್ಕ್ ಅವರ ಅಲೆಮಾರಿ, ವೇಣುವಿನೋದ್ ಅವರ ಮಂಜು ಮುಸುಕಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ವಿಕಾಸವಾದ, ಪ್ರಮೋದ್ ಅವರ ಕುಂಚ ಪ್ರಪಂಚ… ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದ್ರೆ ಬಹಳ ಬಹಳ ವೈವಿಧ್ಯ ಇರುವ ಕನಿಷ್ಟ ನೂರಾದರೂ ಬ್ಲಾಗ್ ನಿಮಗೆ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಹುಡುಕುವ ತಾಳ್ಮೆ ಬೇಕಷ್ಟೇ. ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿರೋದು ನಾನು ಓದುವ ನಾನಿಷ್ಟದ ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳ ಉದಾಹರಣೆ ಮಾತ್ರ… ಇನ್ನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಒಳ್ಳೆಯ ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳು ಇರಬಹುದು ಅಲ್ವೆ?

 

ನನಗನ್ನಿಸುವ ಪ್ರಕಾರ ಬರೆಯುವ ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದೂ ಅವಕಾಶ ಸಿಗದೆಯೋ ಇನ್ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಅನೇಕರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ, ವಿಚಾರ, ಚಿಂತನೆ, ಭಾವನೆಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬ್ಲಾಗ್‌ಪ್ರಪಂಚ ಉತ್ತಮ ವೇದಿಕೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ವಿನಾಕಾರಣ ನೋವಾಗುವಂತಹ ಬರಹಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬಾರದು. ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮಾಹಿತಿ, ಕನಸು, ನೆನಪು, ಕತೆ, ವಿಚಾರ, ಹನಿ, ಚರ್ಚೆ… ಹೀಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದ್ರೂ ಬರೆಯಬಹುದು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ರೆ ಓದ್ತಾರೆ. ಆದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರೋದೆ ಬರೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ, ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಸರಿ ಅಂತ ನಾನು ವಾದ ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಎಷ್ಟೇ ಆದ್ರೂ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ತೋಚಿದ್ದು ಗೀಚುವವನು…ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅದನ್ನೇ. ಇದನ್ನು ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಹವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕೆಂಬ ಯಾವ ಒತ್ತಾಯವೂ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ.  

 

ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯವರಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಬಂಧು ಮಿತ್ರರು, ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿ ಅಭ್ಯಾಗತರಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ನೀನು ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಏನಾಗ್ತೀಯಾ? ಅಂತ. ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ ಇರುವ ಕಲ್ಪನೆ, ದೊಡ್ಡವರು ಹೇಳಿದ್ದು-ಕೇಳಿದ್ದು, ಟಿ.ವಿ. ಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಳೆದಂತಹ ಒಂದು ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ನಾನು ಪೈಲಟ್ ಆಗ್ತೀನಿ, ಸಿನೆಮಾ ಹೀರೋ ಆಗ್ತೀನಿ, ಡಾಕ್ಟರ್, ಸೈನಿಕ, ಮೇಷ್ಟ್ರು ಆಗ್ತೀನಿ, ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ… ಹೀಗೆ ತರಹೇವಾರಿ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ನಾವು ನೀವೆಲ್ಲಾ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತೀವಿ. ಯಾವ ಆಧಾರವೂ ಇಲ್ಲದ ಆ ಬಾಲಿಶ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ತಕ್ಕುದಾದ ಆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗೇನೂ ಪರಿಗಣಿಸದೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬುದ್ಧಿ ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲಾ ಬದುಕಿನ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದಂತೆಲ್ಲಾ, ನಾನೇನು ಆಗಬೇಕು ಎಂಬ ಕನಸೊಂದು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮನಸಿನ ಗೂಡಿನೊಳಗೆ ನುಸುಳಿ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಯಾರೆಲ್ಲರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕೈಗೂಡಿ ತಾವು ಬಯಸಿದ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೂ ಕನಸಂತೂ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿರುತ್ತದೆ.

 

ಇಂತಹ ಕನಸೊಂದನ್ನು ನಾನೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನಾನು ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಬೇಕೆಂಬುದೇ ಆ ಹೆಬ್ಬಯಕೆ. ಆದರೆ ಪಿಯೂಸಿ ಮುಗಿದಾಕ್ಷಣ ಮುಂದೇನು ಎಂದು ಎಲ್ಲಾ ಹೆತ್ತವರು ಚಿಂತಿಸುವಂತೆಯೇ ನನ್ನ ಮನೆಯವರೂ ಚಿಂತಿಸಿ ತಳೆದ ನಿರ್ಧಾರದ ಫಲವಾಗಿ, ಬಂಧು ಮಿತ್ರರ ಒತ್ತಾಸೆ ( ಒತ್ತಾಯದ ಆಸೆ? )ಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಾನು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್‌ಗೆ ಸೇರಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸೇರುವ ಮೊದಲು ಸಿಕ್ಕಿದ ೪ ತಿಂಗಳ ಬಿಡುವಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನಾಸೆಗೆ ಇಂಬುಕೊಡುವ ಅವಕಾಶವೊಂದು ಒದಗಿ ಬಂತು. ನನ್ನ ಮಾವ ಆಗ ಉಡುಪಿಯಿಂದ ಹೊರಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಿತಿಜ ಅನ್ನುವ ಪಾಕ್ಷಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಆಸೆಗೆ ನೀರೆರೆಯುವಂತಹ ಉತ್ತಮ ಅವಕಾಶ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಒದಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಸಿನೆಮಾ, ಕ್ರೀಡೆ, ರಾಜಕೀಯ, ಚಿಂತನೆ, ಅನುವಾದ, ಪದಬಂಧ, ವಿಶಿಷ್ಠ-ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನುವ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಅಂಕಣ.. ಇವೆಲ್ಲದನ್ನು ಬರೆಯುವ ಸದಾವಕಾಶ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗದೇ ಹೋದರೂ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಾದೆನಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.

 

ಮುಂದೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್‌ನ ತಿರುಗಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ನಡುವೆ ಉದಯವಾಣಿಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಕ್ರೀಡಾ ಬರಹ ಪ್ರಕಟವಾದದ್ದೇ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಏಕೈಕ ಪ್ರಯತ್ನ. ಮುಂದೆ ಪದವಿಯ ನಂತರ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡು ಈಗಾಗಲೇ ಸುಮಾರು ಐದೂವರೆ ವರ್ಷ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಈ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕುರಿತು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ನಿರಾಸೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಸಮಾಧಾನದ ಒಂದು ಎಳೆ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನದಲ್ಲದ ಮಾಧ್ಯಮವಾದ ಹನಿಗವನ, ಅಣಕವಾಡು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಬರೆದು ನನ್ನ ಮಿತ್ರ ಮಣಿಕಾಂತನಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲೇ ಬರೆದು ಕಳಿಸುತ್ತಲಿದ್ದೆ. ಅದು ಆಗೀಗ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೂ ಅಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೂ ಇತ್ತು. ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಾಗಿಸಿ ಅಂತರಂಗದ ಆಪ್ತಸ್ವರ ಅನ್ನುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಅದೂ ಕೂಡಾ ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಲೇಖಕರಾದ ವಸುಧೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಆಲೂರರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ. ಈ ಸಂಕಲನ ಅಚ್ಚಾಗಿ ಹೊರಬಂದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲ್ರಿ ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಪ್ರಕಾರವಾದ ಗದ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಕೈ ಆಡಿಸಬಾರದು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಬರೆದರೆ ಪ್ರಕಿಟಿಸೋದು ಹೇಗೆ ಅಂತ ಎಣಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳ ಪಟ್ಟಿಯೊಂದು ಈ-ಮೇಲ್ ಮೂಲಕ ಬಂದಿತ್ತು. ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಬಳ್ಳಿಯೇ ಬಂದು ಕಾಲಿಗೆ ತೊಡರಿದಂತಾಯಿತು. ಸರಿ ಶುರುವಾಯ್ತು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನ ಬರವಣಿಗೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲನೇ ಬರಹವಾಗಿ ರಂಗಶಂಕರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಮೂಕಜ್ಜಿಯ ಕನಸುಗಳು ನಾಟಕದ ವಿಮರ್ಶಾರೂಪದ ಲೇಖನ ಬರೆದೆ. ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಬರಹ ಸನ್ಯಾಸದ ವ್ರತ ಕೊನೆಗೂ ಮುರಿಯಿತು. ಈ ಬ್ಲಾಗಿನ ಪಯಣ ೩ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲೇ ಅನೇಕ ಹೊಸ-ಹೊಸ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿತು. ಈ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಲ್ಲೇ ನಮ್ ಕುಂದಾಪ್ರ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಎಂತಾರೂ ಬರೀದಿದ್ರೆ ಹ್ಯಾಂಗೆ ಅಂತೇಳಿ ಕುಂದಾಪ್ರ ಕನ್ನಡ ’http://kundaaprakannada.wordpress.com ಅನ್ನೋ ಬ್ಲಾಗ್ ಕೂಡಾ ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆ.

 

ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಕಂಡ ಕನಸೊಂದು ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೈಗೂಡುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಧಾನವಿದೆ. ನೀವು ಓದಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ನಾಲ್ಕು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ರೆ ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಬರೆದೇನು. ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತೋರಿಸಿದರೆ ತಿದ್ದಿಕೊಂಡೇನು.. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ..

            ವಿಜಯ್‌ರಾಜ್ ಕನ್ನಂತ್