Posts Tagged ‘ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ’

ಕಳೆದ ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ದೇಶದ ನಾನಾ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮಾರಣ ಹೋಮದಿಂದ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಭಾರತೀಯರ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಭಯಾತಂಕಗಳ ಬೀಜ ಮುಂಬೈನ ದುರಂತ ಅಧ್ಯಾಯದ ಬಳಿಕ ಚಿಗಿತು ಬೆಳೆದು ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿದೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಸೋಗಲಾಡಿತನದ ಕುರಿತಾಗಿದ್ದ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ತಾರಕವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದೆ. ವೀರಯೋಧ ಸಂದೀಪ್ ತಂದೆ ಕೆರಳದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಭೇಟಿಗೆ ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪುತ್ರಶೋಕದ ಬಿಸಿಗಿಂತ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಹುಟ್ಟಿದ ರೇಜಿಗೆಯ ಪಾಲೇ ಹೆಚ್ಚಿರಬೇಕು ಎಂದೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದು ಹೇಗೆನ್ನುವದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾಗುವ ಬದಲು, ಗೃಹಮಂತ್ರಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದರೆ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಕೂರಿಸಿದರೆ ಜನರ ಅಸಹನೆ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಿ ಅಲೆಯ ಪ್ರಭಾವ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕುವ ಸಮಯಸಾಧಕ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯೋಕೆ ಕುಳಿತರೇ ವಾಕರಿಕೆ ಬರುತ್ತೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚರ್ಚ್ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಾವು ಇರುವುದೇ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡಲೇನೋ ಅನ್ನುವ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹುಯಿಲೆಬ್ಬಿಸಿ ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆದ ಹುಸಿ ಜಾತ್ಯಾತೀತವಾದಿಗಳೆಂಬೋ ಆಷಾಡಭೂತಿ ಬುದ್ಧಿಯ ಜೀವಿಗಳು ಈಗ ಬಾಯಿಗೆ ಅವಲಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ದಾರೆ. ಕುಸಿದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ನಡುವೆ ಉಲ್ಭಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಹತಾಶೆಯ ಬೆಂಕಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಸುರಿಯುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ‘ಇಂದು ಹೇಗೋ ನಾಳೆ ಇನ್ನೇನು ಕಾದಿದೆಯೋ’ ಅನ್ನುವ ಆತಂಕ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಕಂಗೆಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಮಹಾ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನ್ನುವರ್ಥದ ಪರಮ ತಿಕ್ಕಲು ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿರುವ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಗೃಹಮಂತ್ರಿ ಅನ್ನೋ ಮಹಾನುಭಾವನಿಗೆ ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಹೊಡೆಯಬೇಕು ಅಥವಾ ಅಂತವನನ್ನು ಓಟು ಕೊಟ್ಟು ಗೆಲ್ಲಿಸಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ನಮಗೇ ನಾವು ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ ಅನ್ನೋ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಜನರು ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗಿದ್ದಾರೆ.

 

ಮುಂಬೈ ದುರ್ಘಟನೆ, ಅದರ ಭೀಭತ್ಸ ಚಿತ್ರಣ, ಎನ್.ಎಸ್.ಜಿ. ಯೋಧರ ಸಾಹಸ ಇವೆಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ಸುದ್ದಿ ಚಾನೆಲ್ಗಳಲ್ಲಿ, ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಂಡಿದ್ದೇವೆ..ಓದಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಛೆ..ಪಾಪ ಹೀಗಾಗಬಾರದಿತ್ತು ಅಂತ ಓದಿ ಲೊಚಗುಟ್ಟಿ ಆಮೇಲೆ ಮರೆತುಬಿಡುವ ಸಂಗತಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಈ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಭೂತ. ಹಿಂದೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ, ಪಂಜಾಬ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಕೃತ್ಯಗಳ ಸುದ್ದಿ ಓದಿ, ಸಧ್ಯ… ನಮ್ಮ ಕಡೆ ಹಾಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅದರ ಬಿಸಿ ನಮಗೆ ತಟ್ಟುತ್ತಲ್ಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೀಗ ಆ ಮಾರಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಂಗಳಕ್ಕೂ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ… ಓದಿ ಕೇಳಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಸಂಗತಿಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ, ಸಮೀಪದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಕಾಶ್ಮೀರಿಗಳ ನಿತ್ಯದ ನರಕಯಾತನೆಯ ಬದುಕು ಹೇಗಿರುತ್ತೆ ಅನ್ನುವ ಸಂಗತಿ ನಮ್ಮರಿವಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬರತೊಡಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದ್ಯಾವುದರ ಪರಿವೆ ಇಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ಜನನಾಯಕರೆಂಬ ನಾಲಾಯಕರು ಮಾತ್ರ ಉರಿವ ಮನೆಯ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬೇಳೆ ಬೆಂದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಲಾಭ ಅನ್ನೋ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ. ನಮ್ಮ ಸಂಸತ್ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದ ಸಂಚಿನ ಸೂತ್ರದಾರನಾದ ಅಫ್ಜಲ್‌ಗುರುವನ್ನು ನೇಣಿಗೇರಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ಓಟಿಗೆಲ್ಲಿ ಸಂಚಕಾರ ಬರುತ್ತದೋ ಅನ್ನುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲೇ ದಿನತಳ್ಳುತ್ತಿರುವವರಿಂದ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದೇನನ್ನು ತಾನೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದು?

 

ಪಾಕಿಸ್ಥಾನ ಬಾಂಗ್ಲಾ ದೇಶದಿಂದ ಪ್ರತೀವರ್ಷ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ವಲಸೆಬಂದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣಾ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಬೇಧಿಸಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಸರಣಿ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ ವಿಕೃತಾನಂದವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಉರಿವ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ರರು ಮೈಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಂಭವಿಸಿದರೂ ಭದ್ರತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಿಗಿ ನಿಲುವು ತಳೆಯಲು, ರಕ್ಷಣಾವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ಹುಳುಕುಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಬಿಗಿ ಕಾನೂನು-ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಮೀನಮೇಷ ಎಣಿಸುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಇರುವ ತನಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಹೇಗೆ ತಾನೆ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳಬಲ್ಲುದು? ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿರುವ ಯಾರೇ ಆಗಲಿ, ದೇಶವನ್ನು ವಿದ್ವಂಸಕ ಕೃತ್ಯಗಳ ದಳ್ಳುರಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಪಾತಕಿಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮಕ್ಕೋ ಕೋಮಿಗೋ ಜಾತಿಗೋ ಸೇರಿದವರೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಖಂಡಿತ ಬೆಂಬಲಿಸಲಾರರು. ಹಾಗೊಂದು ವೇಳೆ ಯಾರಾದರೂ ಬೆಂಬಲಿಸಿದರೆಂದಾದರೆ ಅವರೂ ಕೂಡಾ ದೇಶವನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸುವ ಉಗ್ರರಷ್ಟೇ ಅಪಾಯಕಾರಿಗಳು. ಅಂತವರನ್ನು ಮಟ್ಟಹಾಕಲೇ ಬೇಕು. ಉಗ್ರರನ್ನು ಮಟ್ಟ ಹಾಕುವುದು ಅನ್ನುವುದು ಯಾವ ಜಾತಿ-ಧರ್ಮದ ವಿರುದ್ಧದ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ಖಂಡಿತ ಅಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲಷ್ಟು ಪ್ರಬುದ್ಧರೇ ಇದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯರು. ಆದರೆ ಈ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೇ ನಾಳೆ ನಮ್ಮ ಓಟೆಲ್ಲಿ ಕೈತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತ್ತದೋ ಅನ್ನುವ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಅನುಮಾನದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಾಭಾಸದ ಹೇಳಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಇಲ್ಲದ ಗೊಂದಲ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಾರೆ.

ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಇಷ್ಟು ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ಅಟ್ಟಹಾಸಗೈಯುವುದನ್ನು ಕ್ಂಡರೆ ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣಾವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಸಂಶಯ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ದೇಶವನ್ನೇ ಮಾರೋಕೂ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರೋ ಲಜ್ಜೆಗೇಡಿಗಳಿಗೆ ಇದು ಕಾಣಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಸಿಮಿಯಂತಹ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಇಂತಹ ಉಗ್ರರಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ-ಪರೋಕ್ಷ ನೆರವು ನೀಡುತ್ತಿರುವುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಯಾರೆಂದರೆ… ಮತಾಂತರ,ಗೋ ಹತ್ಯೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡಿದ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಆಜೀವ ನಿಷೇಧ ಹೇರಬೆಕೆಂದು ವಾದಿಸುವ ಅದೇ ಜನರು ಅನ್ನೋದು ಎಂತಹಾ ವ್ಯಂಗ್ಯವಲ್ಲವೇ. ಇಲ್ಲಿ ಆರ್.ಎಸ್.ಎಸ್ ಆಗಲಿ ಭಜರಂಗ ದಳವಾಗಲಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಸರಿಯೇ ತಪ್ಪೇ ಅನ್ನೋ ವಿಷಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿರಲಿ. ಆದರೆ ನೋಡುವ ಕಣ್ಣುಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿನ ಅನುಕೂಲಸಿಂಧು ಬೇಧ ಹೇಗಿರತ್ತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಸೂಚಿಸಲು ಈ ಉದಾಹರಣೆ ಸಾಕಲ್ಲವೆ.

 

ಹಿಂಸೆಗೆ ಪ್ರತಿಹಿಂಸೆ ಉತ್ತರವಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತೆ ಅಹಿಂಸಾವಾದ. ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾವತ್ತಿದ್ರೂ ಜಯ ಅನ್ನುತ್ತೆ ವೇದಾಂತ. ಆದರೆ ಅದು ಅರ್ಥವಾಗುವವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಬಹುದು. ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸೇ ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತಹ ಶೈಲಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕಾದದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯ… ಬಹುಶಃ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ಶಾಂತಿ, ಮೈತ್ರಿ ಅಂತ ಇನ್ನೂ ಜಪಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಭಾಷೆಯೇ ಬೇರೆ.

 

ದೇಶದೊಳಗೆ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ನುಗ್ಗಿ ಬರವ ಅಕ್ರಮ ವಲಸಿಗರನ್ನು ಬಗ್ಗುಬಡಿಯದೇ ಹೋದರೆ, ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆ-ವ್ಯವಸ್ಥೆ-ಕಾನೂನುಗಳಲ್ಲಿನ ಹುಳುಕುಗಳನ್ನು ನಿವಾರಸದೇ ಹೋದರೆ ನಮ್ಮ ನಾಳೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಭೀಕರವಾಗಲಿವೆ. ಹಾಗಾಗದೇ ಇರಲಿ ಅನ್ನುವುದು ಆಶಯ ಮತ್ತು ಆಸೆ.

ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಂದಾಗೋದು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ನೀಲಾಂಜನ ಅವರ ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಚಾರ ಇಲ್ಲಿದೆ … ಹೀಗ್ಯಾಕೆಮಾಡಬಾರದು ? ಓದಿ… ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ನೀವೂ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ

ಈ ಚಿತ್ರದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯೇ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ.-ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ. ನೂರು ನಿಮಿಷಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆ ಅವಧಿಯ ಇಡೀ ಚಿತ್ರದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ, ಕಥೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವಲ್ಲಿನ ಬಿಗಿ ಹಿಡಿತ, ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿದ ರೀತಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು…ಎಲ್ಲವೂ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂಬೈ ಮೇರಿ ಜಾನ್ ನಂತರ ನಾನು ನೋಡಿದ ಈ ಚಿತ್ರ ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಹೋದ ಕಥೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದಂತಿದೆ.. ಅದರೂ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯಿಂದ ನೊಡಿದ್ರೆ ಆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರುದ್ಧವಾಗೂ ಇದೆ. ಇದೇನು ಹಿಂಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ವಿರೋಧವಾದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಅಂತೀರಾ? ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ಆಮೇಲೆ ನಿಮಗೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತೆ!!

 

 

ಇದೂ ಕೂಡಾ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಸುತ್ತ ಹೆಣೆದ ಚಿತ್ರ. ಇಷ್ಟು ಬಿಗಿಯಾದ ನಿರೂಪಣೆ ಇರುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನಾನು ನೊಡಿದ್ದು ಎರಡೇ ಎರಡು… ಅದು ನಿಷ್ಕರ್ಷ ಮತ್ತು ಸೈನೇಡ್.

 

ಇಡೀ ಚಿತ್ರದ ಕಥೆ ನಡೆಯುವುದು ಒಂದು ಬುಧವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 2ರಿಂದ 6 ಗಂಟೆಯ ನಡುವಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ. ಸುಮಾರು ನೂರು ನಿಮಿಷಗಳಷ್ಟಿರುವ ಚಿತ್ರದ ಓಟ ಶುರುವಾಗುವುದು ನಿವೃತ್ತ ಪೊಲಿಸ್ ಕಮಿಶನರ್ ಪ್ರಕಾಶ್ ರಾಠೋಡ್ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಬುಧವಾರದ ಘಟನೆಗಳಿಂದ. ಒಬ್ಬ ಅನಾಮಧೇಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಮಿಶನರ್‌ಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ನಗರದಲ್ಲಿನಾಲ್ಕು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಂಬ್ ಇಡಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಹುಸಿ ಕರೆ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಮಾಡಲು ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ತಾನು ಪೋಲಿಸ್ ಠಾಣೆಯಲ್ಲೇ ಬಾಂಬ್ ಇಟ್ಟು ಹೋದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಬೇಡಿಕೆ ಎಂದರೆ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಬಿಡುಗಡೆ……ಮುಂದೇನಾಯಿತು ಅನ್ನುವುದು ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ರೆ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಇರೊಲ್ಲ.

 

ಚಿತ್ರದ ವಸ್ತುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಲು ಹೊರಟರೆ ಚಿತ್ರದ ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ನಾನಿಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲು ಹೊಗೋದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಮುಂದಿಡುವ ವಿಚಾರ, ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದ ರೀತಿ…ಅದ್ಭುತ ಅನ್ನುವ ಪದ ಬರೇ ಸವಕಲು ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುವಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಆದರಲ್ಲೂ ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಯ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳೋದಕ್ಕಿಂತ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಇಡೀ ಚಿತ್ರದ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿರುವ ನಾಸಿರುದ್ದೀನ್ ಶಾಗೆ ನಾನಂತೂ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಅಂಕ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಅನುಪಮ್ ಖೇರ್‌ಗೆ ಡಿಸ್ಟಿಂಕ್ಶನ್. ಹಾಗೆಯೆ ನಿರ್ದೇಶಕ ನೀರಜ್ ಪಾಂಡೆ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರ ತಂಡಕ್ಕೆ  ಇಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರ ನೀಡಿದ್ದಾಕ್ಕಾಗಿ ನೂರೆಂಟು ಶಹಬ್ಬಾಸ್‌ಗಳನ್ನು ಕೂಡಾ. ರೇಟಿಂಗ್ ಕೊಡೋದಿದ್ರೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಾಲ್ಕು ಸ್ಟಾರ್ ಕೊಡಬಹುದು. ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ಹೊರಬಂದ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ರ ಬಹುಕಾಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ .ಒಂದು ಮರೆಯಲಾಗದ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ ಖುಷಿ ನಿಮ್ಮದಾಗಲಿ.

ಕಳೆದೆರಡು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ವಿಮರ್ಶೆ ತರಹದ್ದು ಏನಾದ್ರೂ ಬರೀಬೇಕು ಅಂತ ಕೂಡ ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಹಾಗಂತ ಬರೆಯೋಕೆ ಕೂತ್ರೆ ಮುಂದಕ್ಕೋಡಲು ತಕರಾರು ಮಾಡ್ತಾ ಇತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಚಿತ್ರದ ವಸ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಾಢವಾಗಿ ತಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು. ಆದ್ರೆ ಹಾಗಂತ ಏನೂ ಬರೆಯದೆ ಹೋದ್ರೆ ಚಿತ್ರ ನೀಡಿದ ತೃಪ್ತಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಒಂದು ಪರಿಚಯ ತರಹ ಬರ್ದಿದ್ದೀನಿ. ಆ ಚಿತ್ರಗಳೆಂದ್ರೆ .. ಮುಂಬೈ ಮೇರಿಜಾನ್ ಮತ್ತು ವೆಡ್‌ನಸ್ಡೇ( ವೆನ್ಸ್‌ಡೇ ಅಂತ ಬೇಕಾದ್ರೆ ಓದಿಕೊಳ್ಳಿ). ಎರಡೂ ಚಿತ್ರಗಳ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸಾಮ್ಯತೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ನೋಡೋ ದೃಷ್ಟಿ ಮಾತ್ರ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಸುತ್ತ ಸಾಗುವ ಈ ಚಿತ್ರಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗಲು ಕಾರಣ… ಅದನ್ನು ನಿರೂಪಣೆ ಮಾಡಿದ ರೀತಿ.

 

ಈ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡೋಕೆ ಬೇರೆಯದೇ ಆದ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಒಂದು ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಸುಮ್ನೇ ಟೈಂಪಾಸ್‌ಗೆ ಅಂತ ನೋಡೋ ಚಿತ್ರಗಳ ತರಹ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳಿದ್ದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮರೆಯದೆ ನೋಡಿ ಆದ್ರೆ ನೋಡಿ ಮರೆಯಬೇಡಿ ಅಂತ. ಈ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತರವೂ ಅದರ ಧ್ವನಿ, ಅದು ಹೇಳ ಹೊರಟ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಯೋಚನೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಯ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ, ವಸ್ತುವೊಂದನ್ನು ನಾವು ಗ್ರಹಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬದಲಾವಣೆ ತರುವಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ್ರೆ… ಚಿತ್ರತಂಡದ ಶ್ರಮ ಸಾರ್ಥಕ. ಹಾಗಂತ ಹೊಸತನ್ನೇನೂ ಚಿತ್ರ ಹೇಳಲುಹೊರಟಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿರುವಂತದ್ದೇ. ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಕೃತ್ಯಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮಸ್ತಿಷ್ಕದಾಳದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸದಾ ಜಾಗೃತವಾಗಿರುವ ದಿಗಿಲು, ಹುಟ್ಟುವ ಅಸಹನೆ, ಅನುಮಾನಗಳು, ದ್ವೇಷ, ಆಕ್ರೋಶ ಇವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದ ರೀತಿ, ಅದನ್ನು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಪಡಿಮೂಡಿಸಿದ ಕ್ರಮಗಳಿಂದಾಗಿ ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟುತ್ತದೆ.

 

ಮುಂಬೈ ಮೇರಿಜಾನ್.. ಹೆಸರೇ ಹೇಳುವಂತೆ ಮುಂಬೈ ನಗರದ ಕತೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಕಟಿಂಗ್ ಚಾಯ್, ವಡಾಪಾವ್ ಸವಿಯುತ್ತಾ, ಲೋಕಲ್ ಟ್ರೈನ್, ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ, ದಟ್ಟಣೆಯ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಧಾವಂತದ ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಜೀವಂತಿಕೆ ತುಂಬಿದ ಬದುಕಿನ ಪಯಣ. ಅವತ್ತು ಜುಲೈ ಏಳು, 2006. ಆ ದಿನ ಮುಂಬೈನ ಲೋಕಲ್ ಟ್ರೈನ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತಕನ ದೂತ ಹೊಂಚುಹಾಕಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅಮಾಯಕರ ಪ್ರಾಣ ತೆಗೆಯುವ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಇಡೀ ನಗರಿ ನಲುಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಈ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಹೇಗೆ ಭೀತಿಯ ಸೆಳಕು, ಸಮುದಾಯಗಳ ನಡುವೆ ಹುಟ್ಟುವ ಗೋಡೆಗಳು, ಸದಾ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಶಯದಿಂದ ಕಾಣುವ-ಹಾವು ಹಗ್ಗಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ತಿಳಿಯದಷ್ಟು ಮಂಕುಗಟ್ಟಿದ ಭೀತ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಹುಸಿ ಕರೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಗೊಂದಲ ಗಾಬರಿ…ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುಟ್ಟುವಂತೆ ನಿರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪರೇಶ್ ರಾವಲ್ ಮಾಧವನ್, ಕೆ.ಕೆ.ಮೆನನ್, ಇರ್ಫಾನ್ ಖಾನ್ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರ ಸಹಜ ಅಭಿನಯ ಚಿತ್ರದ ಒಟ್ಟು ಪರಿಣಾಮಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ.

 

ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಹೋದ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪೋಲಿಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಪರೇಶ್ ರಾವಲ್ ಮೊದಲು ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ನಗೆಚಟಾಕಿಗಳ ಮೊಲಕ ರಂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ತಾನೇನೂ ಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ವಿಷಾದದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ,ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಹಿಂದೆ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದ ಮಾನವೀಯ ಮುಖವೊಂದು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಈ ಹೋರಾಟ? ಸದಾ ಬೂದಿಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಡದಂತೆ ಹೊಗೆಯಾಡುವ ಅಸಹನೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉರಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂದು ಯಾಕೆ ಯಾರೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಬಡಿದರೆಂದು ಇವರೂ, ಇವರು ಕೊಂದರೆಂದು ಅವರೂ…ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾ ಹೊಗುವ ಈ ದ್ವೇಷದ ಸರಪಣಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಯಾಕೆ ಬಂಧಿಗಳಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ? ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಹೊಸ ಚಿಂತನೆ, ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಹುಟ್ಟಲೇಬೇಕಲ್ಲವೇ, ಅದು ನಮ್ಮಿಂದಲೇ ಯಾಕೆ ಶುರುವಾಗಬಾರದು ಅಂತನ್ನುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಯುದ್ಧ, ದ್ವೇಷ, ಹುಟ್ಟುವುದು ಧರ್ಮ ದೇಶಗಳ ನಡುವೆಯಲ್ಲ.. ಅದು ಹುಟ್ಟುವುದು ನಮ್ಮ ಮಸ್ತಿಷ್ಕದಲ್ಲಿ… ಅದನ್ನೇ ಚಿವುಟಿಹಾಕುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕೈಲಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ….ಹೀಗಂತೆ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಈ ಚಿತ್ರ.

 

 ಕಥೆಯ ನಡುವೆ ಬರುವ ನ್ಯೂಸ್ ರೀಡರ್ ಒಬ್ಬಳ ಪಾತ್ರವೊಂದರ ಮೂಲಕ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು ಅತಿರಂಜಕ ಸುದ್ದಿ ಹುಡುಕುವ, ಫ್ಲಾಶ್ ನ್ಯೂಸ್ ಹೆಕ್ಕುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನೇ ಮರೆಯುತ್ತವೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸದಾ ಸುದ್ದಿಯ ಹಸಿವಿನಿಂದ ತಹತಹಿಸುವ ಚಾನೆಲ್‌ನ ವರದಿಗಾರರು ದುರ್ಘಟನೆಯೊಂದು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ವರ್ಣರಂಜಿತ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿಸಿ ತಮ್ಮ ಚಾನೆಲ್‌ನ್ ಟಿ.ಆರ್.ಪಿ. ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕುರಿತು  ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸುದ್ದಿ, ಅಘಾತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ನೊಂದವರ ಅಳು ಕೂಡಾ ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟವಾಗುವ ಸರಕು. ಆದರೆ ಅದೇ ವರದಿಗಾರ್ತಿ ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಇನಿಯನನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಶೋಕಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವಳ ದುಃಖವೂ ಆ ಚಾನೆಲ್‌ಗೆ ಮಾರಾಟವಾಗಬಲ್ಲ ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸುದ್ದಿ ಕೊಡುವ ಅತ್ಯುತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮರೆತದ್ದೇನು ಅನ್ನುವ ಅರಿವು ಅವಳಿಗಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ರೆ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳಿಗೆ ಇದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಾ? ನನಗಂತೂ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ.

 

ಇಂತಹ ಮುಂಬೈ ನಗರಿ ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಅದೆಷ್ಟೋ ವಿಕೋಪಗಳಿಗೆ ಆಘಾತಗಳಿಗೆ, ಅವಘಡಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಮುಗ್ಗರಿಸಿದರೂ, ಮತ್ತೆ ಸೆಟೆದು ನಿಂತಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಭೀತಿಯ ಮಧ್ಯೆಯೂ ತುತ್ತಿನ ಚೀಲ ತುಂಬಿಸಲು ಮತ್ತೆ ದೈನಂದಿನದ ಚಕ್ರ ಎಂದಿನಂತೆ ಸುತ್ತುತ್ತದೆ. ಭೀತಿಯ ಮಧ್ಯೆಯೂ ನಲುಗದೆ ಹಸಿರಾಗಿರುವ ಜೀವನಪ್ರೀತಿಯ ಅಮೃತಧಾರೆ ಎದೆಯಿಂದ ಎದೆಗೆ ಹರಿಯಬಾರದೇ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತದೆ ಈ ಚಿತ್ರ. ಉತ್ತರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆಯಾ…? ಬರೀ ಮುಸ್ಲಿಮನಾಗಿಯೋ, ಹಿಂದುವಾಗಿಯೋ, ಕ್ರೈಸ್ತನಾಗಿಯೋ ಯೋಚಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗಬಹುದೇನೋ…