Posts Tagged ‘ಲಹರಿ’

ಮನಸಿನ ಭರಣಿಯೊಳಗೆ
ಕಣ್ಣೀರಿನಲಿ ಉಬ್ಬೆ ಹಾಕಿಟ್ಟ
ನೆನಪಿನ ಮಿಡಿ(ತ)ಗಳನೆಲ್ಲಾ
ಆಗೀಗ ಆರಿಸಿ ಕೊಯ್ದು ಬಡಿಸುತ್ತೇನೆ
ಜೊತೆಗಿಷ್ಟು ಖಾರ ಬೆರಸಿ !

ಚಪ್ಪೆಯಾದೆ ನಾ… ಅದ ಚಪ್ಪರಿಸಿ
ವಾಹ್ ಎನ್ನುವವರ ಲೊಟ್ಟೆ ಸದ್ದಿಗೆ

ಬೆಪ್ಪಾಗಿ ಮನಕೆ ಸಂದಿಗ್ಧವೀಗ…
ಬರಿದೇ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ(ಸಿ)ಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ
ಆರದ ಒದ್ದೆ ಕಣ್ಣು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ!!

ಇದನ್ನು ಕವನ ಅಥವ ಪದ್ಯ ಅನ್ನೋ ಎದೆಗಾರಿಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ…ಅದ್ರೂ ಮನಸಿನ ಮರ್ಮರಗಳೆಲ್ಲ ಕವಿತೆಗಳಾಗಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವೇನಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ…

 

 

ಸುಮ್ ಸುಮ್ನೆ ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಡಬೇಡ್ವೇ..

ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಸ ಬಿತ್ತಂದ್ರೆ

ಯಾರೂ ನಂಬಲ್ವೇ !

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.–.-.-.-.-.-.-.-.-

 

ಈ ಜಗತ್ತಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ನಿರಂತರ ಅನ್ನುತ್ತೆ ವೇದಾಂತ

ಆದರೆ ನೀನೂ ಬದಲಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ ನೋಡು… ಅದೇ ದುರಂತ

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.–.-.-.-.-.-.-.-.-

 

ಬಹಳ ದೂರ ನೀ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟೆ

ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರಲಾಗದಷ್ಟು…

ಬೇಸರವಾಗಿದ್ದು ಅದಕ್ಕಲ್ಲ

ಬದಲಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ ನೀ

ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಲೂ ಆಗದಷ್ಟು..!

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.–.-.-.-.-.-.-.-.-

 

ಚರಿತ್ರೆ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಿ

ಖುಶಿಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ

ನೀ ಮತ್ತೆ ಸಿಗಬಹುದೆಂದು…

ಆದರೀಗ ಯಾಕೋ ದಿಗಿಲಾಗುತ್ತಿದೆ ನೆನಪಾಗಿ

ನೀ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದು ಕೂಡಾ

ಅದೇ ಚರಿತ್ರೆಯ ಭಾಗವೆಂದು !

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.–.-.-.-.-.-.-.-.-

 

ಮೌನದ ನುಡಿ ನಿನಗೆ ಕೇಳಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ,

ಮಾತಡೋಕೆ ನಂಗೂ ಧೈರ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ

ಈಗ ಧೈರ್ಯವೇನೋ ಬಂದಿದೆ…

ಆದ್ರೆ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಏನೂ ಉಳಿದೇ ಇಲ್ಲ!

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.–.-.-.-.-.-.-.-.-

 

ಸದಾ ನೀ ಜೊತೆಯಾಗಿರು ಅಂತ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ್ದೆ

ಯಾವುದೋ ದೇವತೆ ಅಸ್ತು ಅಂದಿರಬೇಕು

ಈಗ ಮರೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡರೂ ಸದಾ

ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಗೋದು ಅದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು

ಸುಮಾರು ಎರಡು-ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಊರಿಗೆ (ಕುಂದಾಪುರಕ್ಕೆ) ಹೋಗಲು ಶುಕ್ರವಾರ ರಾತ್ರಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಾಗ ನಿದ್ರಾದೇವಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಚಾಳಿ ಟೂ ಮಾಡೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿಕೊಂಡು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಸುತ್ತಲಿನ ಸೊಬಗನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾವತ್ತಿನಂತೆ ಚನ್ನರಾಯಪಟ್ಟಣ ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಸಿಗುವ ಕಾಮತ್ ಹೋಟೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಹಾಸನ, ಸಕಲೇಶಪುರಗಳನ್ನೂ ಹಿಂದೆ ಹಾಕಿ ಬಸ್ಸೆಂಬೋ ಬಸ್ಸು ಶರವೇಗದ ಸರದಾರನಂತೆ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸಕಲೇಶಪುರ ದಾಟಿದ ನಂತರ ಶುರುವಾಗೋದೇ ಶಿರಾಡಿ ಘಾಟ್‌ನ ರುದ್ರ-ರಮ್ಯ ದಾರಿ ! ( ರುದ್ರ ರಸ್ತೆಯ ಅವಸ್ಥೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ…. ರಮ್ಯ – ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ದೆಸೆಯಿಂದ )

ಕುಳಿರ್ಗಾಳಿಯ ತಂಪಿಗೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ನಡುಗುತ್ತ, ಗುಲಾಮ್ ಆಲಿಯ ಅರ್ದ್ರ ದನಿಗೆ ತಲೆದೂಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇನ್ನೇನು ಘಾಟಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಾ ಬಂದಿರಬೇಕು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗುಂಡ್ಯ ಬಳಿಯ ಅದ್ಯಾವುದೋ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟಿತು.

 

ಗಝಲ್ ಅಸ್ವಾದನೆಗೆ ತಡೆಯುಂಟಾದರೂ ಕೂಡಾ, ಕೂತು ಕೂತು ಮೈ ಜಡಗಟ್ಟಿದಂತಾದ ಕಾರಣ ಎದ್ದು ಕೆಳಗಿಳಿದೆ. ಇಳಿದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಮೂಳೆಯ ಆಳದೊಳಕ್ಕೂ ಚಳಿ ಇಳಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯ್ತು. ಈಗೊಂದು ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚಹಾ ಕುಡಿಯದೆ ಇದ್ರೆ ಆಗೋದೆ ಇಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡು ಡ್ರೈವರಣ್ಣನ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆ. ಸುತ್ತಲಿನ ಕತ್ತಲಿನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸವಾಲೆಸೆಯಲೋ ಎಂಬಂತೆ ಮಿಣಿ ಮಿಣಿ ಅನ್ನುವ ದೀಪದ ಬೆಳಕು, ಯಾವ ಬೋರ್ಡೂ ಇಲ್ಲದ ಹೋಟೆಲ್‌ನ ಮಾಲಿಕ, ಕ್ಯಾಷಿಯರ್, ಸಪ್ಲೈಯರ್ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಗು ನಗುತ್ತಾ ಬಂದು ಎಂತ ನಿಮ್ಗೆ ಚಾವಾ, ಕಾಪಿಯಾ? ಅನ್ನುತ್ತಾ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ. ಡ್ರೈವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ನನ್ನಂತೆ ಸುಮಾರು ಜನ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿ ಹೋಟೆಲ್ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದು ಸಾರ್ಥಕವಾಯ್ತು ಅನ್ನೋ ಭಾವ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಚಹಾ ತುಂಬಿಸಿ ಗ್ಲಾಸಿಗೆ ಹಾಕಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟ. ಒಂದು ಗೂಟುಕು…ಹೀರಿದೆ….ಆಹಾ…ಪರಮಾನಂದ.. ಅಷ್ಟು ರುಚಿಯಾಗಿತ್ತೋ ಅದು ಅಥವಾ ಚಳಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಿಸಿಯಾದ ಏನು ಕುಡಿದರೂ ಅಷ್ಟೇ ರುಚಿಯಾಗಿರುತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಚಹಾದ ಮಾಧುರ್ಯವನ್ನು ಅಸ್ವಾದಿಸಿ ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅಪ್ಪದಂತಹ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ಕುರುಕುತ್ತಾ ಸುಡುಸುಡು ಚಹಾ ಗಂಟಲಲ್ಲಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ…ಜಿಹ್ವೆಗಷ್ಟೇ ಏನು…ಇಡೀ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಹ್ಲಾದದಾನಂದ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆ ಚಹಾ ನೀಡಿದ ಖುಷಿ, ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿದ ಅನುಭೂತಿ, ಮುಂದೆ ಮೆಲುಕುಹಾಕಲೋಸುಗವೋ ಎಂಬಂತೆ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು.

 

ಸುತ್ತಲಿನ ಕತ್ತಲೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿಯ ಚಳಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಚಹಾದ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತು ಅಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದು ಬಸ್‌ನ ಹಾರ್ನ್ ಕರೆ. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಊರಿಗೆ ಹೋದೆನಾದರೂ ಆ ಅನಾಮಿಕ ಹೋಟೆಲಿನ ಚಹಾದ ಸುಖ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಬರೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಥಾಂಪ್ರತಿಯಂತೆ ಕಾಮತ್ ಹೋಟೆಲ್ ಬಳಿಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಬಸ್ಸುಗಳು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಆವರಣ ಶುಚಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಏನೋ ಕೃತಕ ವಾತಾವರಣ, ಬರೀ ವ್ಯಾಪಾರದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಆ ಅನಾಮಿಕನ ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ಬಿಸಿ ಚಹಾದ ರುಚಿ ಹುಡುಕಿದರೆ ಸಿಕ್ಕೀತೆ? ಇವತ್ತಾದರೂ ಈ ಬಸ್ಸು ಆ ಅನಾಮಿಕ ತಿರುವಿನ ಪುಟ್ಟ ಹೋಟೆಲಿನ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಲಪ್ಪಾ ಅನ್ನೋ ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಫಲಿಸಿಲ್ಲ. ನೋಡೋಣ ಮುಂದೆಂದಾದರೂ ನನ್ನ ಕೋರಿಕೆ ಈಡೇರಿತು ಅನ್ನುವ ಆಶಾವಾದ ನನ್ನದು.